Sevip de ayrıldığın zamaniki yabancı oluyor insan.Gelip geçtikçe yanındansızım sızım sızlıyoriçindeki kanayan yaran. Ne bir merhaba diyebiliyorsun,ne yüzüne bakabiliyorsun.Yabancıdan da yabancısın artık;çaresizce hep içine ağlıyorsun. İzin vermiyor yine de gururun,gözyaşlarını bile saklıyorsun. ✍️ Celal Özdemir

Sensiz bu şehrinher yanı ıssız.Sokaklar sessiz,gülleri kokusuz. Vakit gecenin tam ortası.Ellerim cebimde yürüyorumuzayan kaldırımlar boyunca.Hem yorgunumhem uykusuz. Sensiz bu şehrincaddeleri karanlık,bulutlar ağlamaklı,gökyüzü bulanık. Ben ise paramparçayım bu gece…Böyle olur muydum, bilmemolmasaydım sana âşık. Sahilde dalgalar konuşuyorama kimse duymuyor sesini.Martılar bile susmuş,gece ağır bir hüzün gibişehrin omuzlarına çökmüş. Ve ben anlıyorum artık;şehir aynı şehir,sokaklar aynı sokaklar……

Yıllar sonra seninlekarşılaşmak da varmış kaderde.Ne senden bir eser kalmışne de bende… Sana diyemediğimiki kelimelik bir cümlehep dert oldu yıllarca içimde. Merak edersen neydi diye,bırak kalsındurduğu yerde. En güzeli;evli evine,köylü köyüne… ✍️ Celal Özdemir