Sivas’ın bağrında bir mavi düş,
Sessizce uzanır Hafik gölü.
Rüzgârı serindir, suyu berrak,
Yüreğe dokunur her bir yolu.
Sabahında kuşlar türküler söyler,
Akşamında göl aynaya döner.
Gurbetten bakanın içi sızlar,
Hafik deyince gönül hep döner.
Bir taşında çocukluk saklıdır,
Bir dalında eski hatıralar.
Kim bir kez sevdiyse bu diyarı,
Hafik kalbinde ömür boyu yaşar.
✍️ Celal Özdemir
Sevemedim bu dünyanınÇilesini, düzenini.Candan dost sandıklarımınÇok yedim ben sillesini. Gâh fakiri, gâh zengini,Herkes bulmuş bir dengini.Anasız, yuvasız faniKimlere desin derdini? ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 740 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Ben çocukkenHiç oyuncaklarım olmadı.Arabalar yaptımKendi emeğimle;Konserve kapaklarından,Karpuz kabuklarından. Ben çocukkenLegolarım da olmadı.Evler yapardımHayaller kurupKibrit kutularından,Sokaktaki taşlardan. Ben çocukkenBisikletim de olmadı.Isırıp binerdimBaşkasının bisikletineEkmeğimin ucundan. Defterlerimin sayfasındanKâğıt kayıklar yapardım.Islanıp batınca daBir tane daha yapardım. İmrenmezdim başkalarınınŞatafatlı oyuncaklarına,Süslü püslü urbalarına,Gıcır gıcır ayakkabılarına,Üstü resimli çantalarına. Ve ben çok mutluydum,Yarınlardan umutluydum.Her şeyim oldu zamanla;Gururum aynı gururum,Huyum aynı huyum. Olmayan tek…
Bir daha dünyaya gelirsem eğer,bil ki ben yine seni seveceğim.“Tanrı’dan dileğin nedir?” deseler,ben Tanrı’dan seni dileyeceğim. Seninle yaşamak her şeye değer,seninle olmak cennete eş değer.Tanrım sana neşe, mutluluk versin;güldükçe yüzünde açsın filizler. Ağarsa saçların, geçse seneler,ben o zaman da seni seveceğim.Tanrı’ya söz verdim, sana söz verdim;ben sonsuza dek seni seveceğim. Seninle yaşamak her şeye değer,seninle…
Dün geceAgop’un meyhanesindeMasada sızıp kalmışım.Kaldırdığım her kadehteSenin adını anmışım. Nereden geldin aklımaOnca yıl aradan sonra?Sanki gelip hançer soktunKabuk tutmuş bu yarama. Agop’un meyhanesineBen her akşam aboneyim.Yaran meğer derinlerdeSaklıymış, nereden bileyim? Nereden geldin aklımaOnca yıl aradan sonra?Sanki gelip hançer soktunKabuk tutmuş bu yarama. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 401 Bu gönderiyi paylaş: Share on…
Önce evler betonlaştı,sonra kalpler. Ardındansokağımızdaki çeşme kurudu,gözlerimizdeki neşe gibi. Çocuk sesleri azaldı,kapı önleri sessizleşti.Bir zamanlar gülüşlerle doluo eski mahalleyavaş yavaş sustu. Pek bir şey kalmadı eskilerden;bir sen,bir ben,birkaç yoldaş,birkaç yaren… Ve şimdibaşımızın üstünde dönendüzeni bozuk bir evren. Beton yükseldikçeinsan biraz daha küçüldü. Ve anladım ki;şehir büyüdükçeinsan yalnızlaşıyor. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 581…
Ne zaman gözümü açsamFelek, benim karşımdasın.Bilmem ki nereye gitsem,Neden benim peşimdesin? Kaçıyorum, peşimdesin,Düşüyorum, üstümdesin.Ölmedik nerem kaldı ki?Öldürüp de al hevesin. Yârimden, sıladan ettin,Felek, çilem bitmedi mi?Bir bana mı yetti gücün,Başkasına yetmedi mi? Kaçıyorum, peşimdesin,Düşüyorum, üstümdesin.Ölmedik nerem kaldı ki?Öldürüp de al hevesin. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 2.495 Bu gönderiyi paylaş: Share on X…