Vedalaşmıştık
kavakların pamukçuk döktüğü
sıcak bir yaz akşamında.
Bakışıp ağlamıştık
şehrin taş sokaklarında.
Belki sen unuttun ama
o günkü masum bakışların,
arkamdan ağlayışların
sanki bugün gibi hep aklımda.
Yaşananlara virgül koyup
şehirden gittiğimde,
sen noktayı koymuştun
ben geriye döndüğümde.
Şimdi dilimde
açık kalmış bir parantezde
neden, niçin, niye diye
parantezi kapatmayan
onlarca kelime…
İşte böyle!
✍️ Celal Özdemir