YOLLANMAYAN MEKTUP
Uzun yıllar sonra
Bugün haberini aldım.
Evliymişsin, mutluymuşsun,
İyi de bir mevkiin varmış.
Mutlu bir yuva, bir de çocuğun…
Ne güzel…
Sevindim inan buna.
Mutluluğun daim olsun,
Kaderin benzemesin bana.
Beni sorarsan eğer;
Ne sevdan geçti, ne acılarım.
Geçen sadece
Sensiz ziyan yıllarım.
Her gün batımında
Biraz daha artıyor sancılarım.
Çok şey değişti sen gideli;
Alnımda kat kat kırışıklar,
Ağarmış perişan saçlar…
Beni en çok üzen de
Şimdiki naylon sevdalar.
Hatırlıyor musun?
Yıldız ablaların evinde
Yanlışlıkla elin elime değmişti.
Çekmiştik utanarak ellerimizi,
Sanki bir suç işlemişiz gibi…
Mahcupça birbirimizden
Kaçırmıştık gözlerimizi.
O zamanki sevdalar bile gülüm
Ne kadar saf, ne kadar temizdi.
Neyse…
Hani buluştuğumuz ev vardı?
Bahçesinde mor salkımlar,
Oturduğumuz koca avlular…
Şimdi onları bile yıktılar.
Acımadan hatıralarımızın
Üstünü apartmanlarla kapladılar.
Yazacağım bu kadar…
Ben mutlu olamadım gülüm,
Sen daha çok mutlu ol.
Sana gelmesin bende ki acılar.
Ve sana son sözüm:
Sonsuz mutluluklar…
✍️ Celal Özdemir