BENİM HİÇ ANNEM OLMADI
Boynuna sarılacağım,
kolunda uyuyacağım,
gününü kutlayacağım…
Benim hiç annem olmadı.
Saçlarımı okşayacak,
ağlayınca susturacak,
koruyup da kollayacak…
Benim hiç annem olmadı.
Hastalanınca üzülen,
soğukta üstümü örten,
kalkıp da çorba pişiren…
Benim hiç annem olmadı.
Elbisemi ütüleyen,
sonra okula gönderen,
akşam yolumu bekleyen…
Benim hiç annem olmadı.
Düşünce tutup elimden,
acılarımı üfleyen,
beni “yavrum” diye seven…
Benim hiç annem olmadı.
Anneler gününü kutlarken eller,
akıyor gözümden seller.
Bu nasıl bir kötü kader…
Benim hiç annem olmadı.
✍️ Celal Özdemir