Anasız kuzunun sesi gür çıkar,
Feryadı dağları taşları yıkar.
Zemheridir ona yaz ile bahar,
Ne ayını bilir, ne yılı bilir.
Anasız kuzuya vuran çok olur,
Nere gitse dertler ona yük olur.
Bir gün bu dünyadan Celal yok olur,
Bilmem yolcu etmeye kimler gelir.
✍️ Celal Özdemir
Memlekette vardı, hatırla, itibarımız,Akrabadan ileri idi komşularımız.Burada çalınmaz oldu kapılarımız,Baba, niye getirdin bizi İstanbul’a? Burada yere düşeni kaldırmıyorlar,Düşenin önce cebine saldırıyorlar.Akrabalar el olmuş, sormuyorlar,Baba, niye getirdin bizi İstanbul’a? Kapatıp geldik evimizi, ocağımızı,Celebe verdik davarımızı, malımızı.Otlar kaplamış ekin tarlalarımızı,Baba, niye getirdin bizi İstanbul’a? ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 726 Bu gönderiyi paylaş: Share on…
Ayrılırken unutalım demiştik,Sen unuttun da ben unutamadım.Ağlamayacağız diye söz vermiştik,Sen sözünü tuttun, ben tutamadım. Yüreğimizdeki kara sevdayıSen söküp attın da ben atamadım.Ayrılıktan kalan gizli yarayıSen kuruttun da ben kurutamadım. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 723 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on…
Ahu gibi bakışına vuruldum,Yitirdim aklımı, bir deli oldum.Özenmiş yaratmış seni Yaradan;Boncuk boncuk gözlerinde kayboldum. Halhal olsam ayağına sarılsam,Toprak olsam yollarına serilsem,Rüzgâr olsam da sinene savrulsam…Sever misin beni, Türkmen güzeli? Bir gülüşün bahar olur içimde,Bir bakışın yıldız olur gecemde.Adın düşer gönlümün her deminde;Sever misin beni, Türkmen güzeli? Düşlerimde dolaşırsın gizlice,Adını anarım her gün her gece.Bir gün…
Sen aklıma düşünce,Sabah olmuyor gece.Yüzüm avuçlarımda,Ağlıyorum sessizce. Elimde fotoğraflar,Her birinde anılar.Bu gecede nöbetçiYürekteki yaralar. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 276 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Sen sevene değil, sevdim diyene inandın.Hem beni yaktın, hem de kendin yandın.Hani ben güneştim ya, sen de dolunaydın?Sen benim canımı bilsen ne çok acıttın. Kim ne dedi de yalanlarla kandırdı seni?İnsan terk eder mi ölümüne böyle seveni?Bak, üstün tuttun benden yalan söyleyeni;Yoksa gariban diye mi terk ettin beni? İçimdeki sızıya verem diyor doktorlar.Sen açtın yüreğime…
Sen hiç gelmeyecek biri için kapı araladın mı? Ben araladım. Üstelik rüzgâr girsin diye değil, belki ayak sesin karışır diye. Sivas’ta akşam erken iner. Güneş, dağların arkasına çekilirken insanın içi de biraz eksilir. İşte o eksilmenin tam ortasında sana bir cümle kuruyorum: “Keşke kalsaydın.” Ama sen gittin. Ve ben bu cümleyi her gün yeniden kurdum….