ELVEDA
Gideceğim.
Bir gün kapıyı sessizce kapatıp,
hayatından çıkacağım.
O an anlayacaksın:
Bir insanın gidişi
bazen bir ölüm kadar ağırdır.
Kalbimi kırdığın gün
aslında beni kaybettiğini
çok sonra fark edeceksin.
Ben gidince
evin sessizleşecek.
Duvarlar bile
benden kalan boşluğu konuşacak.
Bir gece
arkamdan haykıracaksın:
“Gitme!”
Ama sana kalan
sadece tek bir kelime olacak:
Elveda.
Kollarını açacaksın,
boşluğa sarılır gibi.
Saçlarını yolacaksın belki;
ama zaman
hiç kimse için geri dönmeyecek.
Beni rüyalarında görmek için
ellerini göğe kaldıracaksın.
Dua edeceksin.
Ama ben,
o duaların bile ulaşamayacağı
bir yerde olacağım.
Sonbahar gelecek.
Yapraklar dökülecek.
Bir akşam
arkadaşların yanında olacak.
Birisi sevgiden bahsedecek.
Ama sen
hiçbir şey duymayacaksın.
Çünkü aklında
hep ben olacağım.
Kapıdan çıkışım
zamanla silinmeyecek.
Pişmanlık,
boynunda taş bir kolye gibi
her gün biraz daha ağırlaşacak.
Geceleri ellerini uzatacaksın
ve boşluğu kucaklayacaksın.
İşte o zaman anlayacaksın:
Ben
artık gerçekten gitmişim.
Sonra bahar gelecek.
Papatyalar açacak,
yaseminler kokacak.
Ama o kokular
sana hep beni hatırlatacak.
Ve sen
her baharda yeniden
benim gidişimi yaşayacaksın.
Yalnız kalacaksın.
Sonra bir gün
anlayacaksın:
Bazı insanlar gider
ve hayat
bir daha
asla aynı olmaz.
✍️ Celal Özdemir