OKUL BAHÇESİNDE
Okul bahçesinde kaldı adın,
Bir köşede paslı bir umut gibi.
Zil çaldı, herkes sınıfa döndü,
Biz başka hayatlara dağıldık.
Aynı sıraya hiç oturamadık,
Hep bir boşluk vardı aramızda.
Ben defterimde seni büyüttüm,
Sen başka hayallerde kayboldun.
Kantinde yarım kalan çay gibi
Soğudu içimde bekleyişin.
Bir bakış yetti sanmıştık,
Meğer ömür istermiş kavuşmak.
Mezuniyet günü sustu her şey;
Ne vedaya cesaretim vardı,
Ne “kal” demeye gücüm.
Sen giderken
Ben büyüdüm biraz…
Şimdi her okul yolundan geçişimde
İçimde bir çocuk susar,
Adını söylemez
Ama seni hâlâ tanır.
✍️ Celal Özdemir