Celal Özdemir, Türkiye’de yayın yapan çeşitli televizyon kanallarında kültür-sanat, şiir ve müzik programlarına konuk olarak katılmıştır. Katıldığı bazı televizyon programları şunlardır: Kanal Program Kral Karadeniz 28.01.2011 Metin Çay ile Sportmence Medya TV 10.02 2011 Aylin ile Sabah Keyfi Kanal 9 …
Haritaların başında oturup,cetvelle kader çizenler… Bir ülkeyi bir kalem darbesiyle bölüp,adına “düzen” diyenler… Sanmayın ki dünya,saraylarınızın penceresinden ibaret. Sizin haritalarınızda çizgiler var,ama o çizgilerin altındaannelerin gözyaşı,yetimlerin sessizliği,yıkılmış şehirlerin külü var. Emperyalist güçler! Petrolün kokusunu barutla karıştıranlar…Bir halkın ekmeğini çalıp,adına “medeniyet” diyenler…Tarihin en kirli sayfalarınakendi imzanızı attınız. Bir yerde tank yürürkenbir çocuğun oyuncağı kırılır.Bir yerde bomba…
Sivas’ın Ayazı Söz: Celal Özdemir Müzik: Mustafa Karagöz
Söz ve Yorum: Celal Özdemir Müzik Mehmet Akın
Pendik Sivaslılar Festivali
Sivas’tan esen yeller, Tokat’a selam söyler. Toplanmış bir araya, Ellik oynar güzeller. Tokatlı mısın güzel Sivaslı mısın güzel Anan şeker mi katmış Sen çok tatlısın güzel Tozanlının yolları Almus’tan gelir geçer. O yarin bakışları Sinemi deler deler Tokatlı mısın güzel Sivaslı mısın güzel Anan şeker mi katmış Sen çok tatlısın güzel Celal Özdemir
Sivas’tan yel estikçe Kelkit çağlar coştukça Horon oynayın kızlar Yürek yanar durdukça Suşehri’inden ses verir Gölova cana gelir Akıncılar el ele Horon ile dirilir NAKARAT Vur ayağı horona Haydi girin kol kola Kemençeler coşsun ha Dağ taş gelsin oyuna Çamoluk yayla yolu Alucra gönül dolu Şebinkarahisar’da Coşar horonun kolu Oyna güzelim oyna Kurban olam boyuna…
Seksenlerde çocuk olmak demek,Sokakta akşam ezanına kadar kalmak demek.Annenin pencereden “gel artık!” diye bağırması,Ama senin saklambaçta hâlâ saklanıyor olman demek… Seksenlerde çocuk olmak demek,Çamurda top koşturmak demek.Düşüp dizini kanatsan bileAğlamayıp oyuna devam etmek demek… Seksenlerde çocuk olmak demek,Sobanın başında kestane demek.Bir televizyon, tek kanal,Ama bütün evin aynı anda gülmesi demek… Seksenlerde çocuk olmak demek,Azla yetinip…
Sivas’a yine şiir yazdım bugün,rüzgârın taşıdığı eski bir türkü gibi…Her dizesi biraz gurbet,her kelimesi biraz memleket koktu. Taşına yazdım, toprağına yazdım,soğuğunu bile sevdiğimi anlattım.Çünkü bazı şehirlerinsanın içini üşütmez,içindekini hatırlatır. Sokaklarından geçerkenadımlarım değil, hatıralarım yankılandı.Bir çocukluğun sesi vardı orada,bir de yarım kalmış cümlelerin. Sivas’a şiir yazmak,biraz kendine dönmektir aslında.İnsan nereden kırıldıysaorada başlar en içten dizeler. Ben…
Yine yazıyorum…Göndermeyeceğimi bile bile.Belki de en çok bu yüzden dürüstüm;çünkü bu satırlar kimseye ulaşmayacak,sadece içimde birikenleri susturacak. İnsan bazen konuşamaz,söylese dağılacak sandığı şeyleriharflerin omzuna yükler.Ben de öyle yaptım.Seni sustuğum yerlerden yazdım,kendimi eksildiğim yerlerden. Zaman geçti diyorlar…Geçen neydi bilmiyorum.Takvimler değişti, mevsimler döndüama içimde kalan o cümlehep aynı yerde duruyor:“Keşke…” Keşke demek,insanın kendine attığı en ağır imzadır.Ben…
Yazın bilyeli tahta arabalar,Kışın karda çıngıraklı kızaklar…Ayaz olsa, soğuk olsa ne yazar?Beni çocukluğuma götürün. Asılırdık faytonun arkasına,Aldırmazdık adamın kamçısına,Gülüyorduk küfürle bağırmasına…Beni çocukluğuma götürün. Kapının önünde oturan kızlar,Ellerinde etaminler, kasnaklar,İşlemesinde sanki geleceğini nakışlar…Beni çocukluğuma götürün. Ramazanda mis gibi çörekler,Üzerinde renkli horoz şekerler,İftara doğru fırınlarda bekleyenler…Beni çocukluğuma götürün. Arife günü yapılırdı hurmalar,Aşure, sütlaç, yaprak sarmalar,Bayramda şeker toplayan…
Sen hiç gelmeyecek biri için kapı araladın mı? Ben araladım. Üstelik rüzgâr girsin diye değil, belki ayak sesin karışır diye. Sivas’ta akşam erken iner. Güneş, dağların arkasına çekilirken insanın içi de biraz eksilir. İşte o eksilmenin tam ortasında sana bir cümle kuruyorum: “Keşke kalsaydın.” Ama sen gittin. Ve ben bu cümleyi her gün yeniden kurdum….