Bir denizin ortasındaalabora olmuşum ben.Vurgun yemiş bu yüreğim,efkâra boğulmuşum ben. Çırpınıyorum, olmuyor;haykırıyorum, duymuyor.Öyle bir hâldeyim kideniz beni anlamıyor. Bir kıyı görünmez ufukta,dalgalar vurur başıma.Batıyorum ağır ağır,kendi yalnızlığıma. ✍️ Celal Özdemir

Sen denizsin, ben efkâr.Vur üstüme, üstüme!Dağıtsın efkârımıdalgalar. Biliyorum, bu son mevsim.Ben hazanım,sen ise bahar. Aramızdamesafeler var… “Vazgeç,” dedidalgalar. ✍️ Celal Özdemir

Ömre bedel gülüşünden,duruşundan, süzülüşünden,hüzünlü mahmur bakışındanbana biraz borç verir misin? Neden sustun?Her şey rol mü yoksa?Sen de mi için ağlıyor,etrafa gülerken? Anladım…Sen de benim gibisin. Gülüşün başkalarına,hüznün kendine ait. ✍️ Celal Özdemir