Lan gardaş bu nasıl zaman?Belli değil dostla düşman.Sofranda karnın doyuranGıybet ediyor arkandan. İnsanlık izine çıkmış,Yerini puşta bırakmış.Hatır gönül dedikleriMeğer eskilerde varmış. ✍️ Celal Özdemir

Sen de seviyordun beni,Gözlerinden okuyordum.Tıpkı ben de senin gibiSöylemeye korkuyordum. ✍️ Celal Özdemir

Sen bana “şairim” derdin,Ben sana “şiirim” derdim.Ne sen bana gelebildin,Ne ben sana gelebildim. Ne elimi tutabildin,Ne elini tutabildim. Yine de gülüm, ben seniHiçbir çıkar beklemeden,Dokunmadan ve delice,Taa uzaklardan sevdim. ✍️ Celal Özdemir

Onca yıl aradan sonra;Benim yaşlarımda,Beyaz saçlı bir kadınAniden belirdi karşımda.Durdu ve bana sordu:“Beni tanıdın mı?” dedi. “Tanıyamadım” dedim…Derken bir hoş oldu sesim.Ben onu aslındaSesinden tanımıştım.Nedense tanımazlıktan geldim.Hiç unutmamıştım ki sesini,Yine de bunu ona belli etmedim. Kalbim nasıl da hızlı atıyordu,Sesim ta yüreğimden titriyordu.İçimde iseKoca bir mazininKülleri alevleniyordu.Ve gözlerim nemleniyordu. Kısaca kendini tanıttı…Aslında boşuna anlattı.İzi kalmış…

Okyanusun ortasındaGezen bir sandal gibiyim.Kimseler yok etrafımda,Şaşkınım, aptal gibiyim. Bir o yana, bir bu yanaTutturamadım bir rota.Yavaş yavaş batıyorum,Yalpalaya yalpalaya. ✍️ Celal Özdemir

Üstümde askerlikten kalma parka,Uzanmışım parkta tahta bir banka.Yine meteliksizim, yine terso,Tüm sermayem birkaç otlak sigara. Sayende;Benim gidecek yerim yok,Senin yatacak yerin yok… ✍️ Celal Özdemir