Dün gece Ay ile dertleştik. Çok üzgündü,anlattı nedenini.Ay, Güneş’e âşıkmış,kavuşamıyormuş. “Güneş geliyor, ben gidiyorum;ben geliyorum, Güneş gidiyor…”dedi ve sitem etti. Sıra bana gelmişti. Dedim ki:“Nankör olma bu kadar.Bunda ne var?Sevmese Güneş seni,olmazdı üzerinde bu ışıklar.Sen Güneş’ten ışık alıyorsun.” Bense;“Acılarımı bir vefasızdan alıyorum.”dedim. Ve Ay utandı,bir daha hiç konuşmadı. Sonra yağmurlar yağdı…Belki de o anAy benim …