Diyarı gurbet elde
Zordayım, çaresizim.
Ağlarım bir köşede,
Dardayım, kimsesizim.
Ne kapım var gidecek,
Ne bu yüzüm gülecek.
Ömrüm böyle geçecek,
Çaresizim, çaresiz.
Yıkılıp düşse garip,
Görmezden geliyorlar.
Şu gurbet çok acayip,
Garibi sevmiyorlar.
Ne kapım var gidecek,
Ne bu yüzüm gülecek.
Ömrüm böyle geçecek,
Çaresizim, çaresiz.
✍️ Celal Özdemir
Bir yaz mevsimi biterken,Kavaklar pamuk dökerken,Sevda nedir bilmezken,Çocuk denecek kadar erken,Ve daha on altımda ikenÖlesiye sevdim seni. Gün bitip hava kararırken,Güneş dağlarda batarken,Sen yüreğime doğarken,Çocuk denecek kadar erken,Ve daha on altımda ikenÖlesiye sevdim seni. Sivas sokaklarını yürürken,Sen balkondan bakarken,Bıyıklarım yeni terlerken,Çocuk denecek kadar erken,Ve daha on altımda ikenSivas gibi sevdim seni. ✍️ Celal Özdemir Bu…
Yolun üstünde bir çalı,Dökülmüş yaprağı dalı.Arar isen sen Celal’ı,O çalı benim sevdiğim… ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 475 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Bir daha dünyaya gelirsem eğer,Bil ki ben yine seni seveceğim.Tanrıdan dileğin nedir deseler,Ben Tanrı’dan seni dileyeceğim. Seninle yaşamak her şeye değer,Seninle olmak cennete eş değer.Tanrım sana neşe, mutluluk versin,Güldükçe yüzünde açsın mineler. Ağarsa saçların, geçse seneler,Ben o zaman da seni seveceğim.Tanrı’ya söz verdim, sana söz verdim;Ben sonsuza dek seni seveceğim… Seninle yaşamak her şeye değer,Seninle…
Seni hâlâ seviyorum,Bunu zaman bile silemedi.Yıllar geçti, yollar değişti,Ama sevdam hiç değişmedi. Adını anmasam daİçimde susmayan bir ses var.Her gidişinde biraz daha eksildim,Ama sevgim hep tamam kaldı. Seni hâlâ seviyorum,Bir alışkanlık değil bu.Ne unutuş, ne kabulleniş;Bu, içimde büyüyen bir yara. Belki sen çoktan vazgeçtin,Belki başka hayatlara karıştın.Ama bil ki bir yerdeSeni hâlâ seven bir kalp…
Açıktı bizim Veysel’in gönül gözü,Öğüt doluydu, nasihatti her sözü.Birlik görünce gülerdi onun yüzü,Veysel diye biri geçti bizim elden. Çiçek derdi, insan derdi, toprak derdi,O, yaratılan her nesneyi severdi.Yurduna, milletine birlik dilerdi,Veysel diye biri geçti bizim elden. Uzak durdu riyalardan, yalanlardan,Ayrılmadı hiçbir zaman doğrulardan.Sivas’tan, Şarkışla’dan, Sivrialan’dan,Veysel diye biri geçti bizim elden. Celal’ım ne desen azdır Veysel’e,Onu…
Kıvılcımdım, alev aldım,Yandım, yandım kora döndüm.Ne küllendim ne de söndüm,Senin haberin olmadı. Acı çile geçti ömrüm,Olmadı bir mutlu günüm.Süründüm hep sürüm sürüm,Senin haberin olmadı. Hayalimde ve düşümdeSıfatın durdu karşımda.Sevdan gezerken peşimde,Senin haberin olmadı. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.829 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share…