BEN ÇOCUKKEN
Ben çocukken
Hiç oyuncaklarım olmadı.
Arabalar yaptım
Kendi emeğimle;
Konserve kapaklarından,
Karpuz kabuklarından.
Ben çocukken
Legolarım da olmadı.
Evler yapardım
Hayaller kurup
Kibrit kutularından,
Sokaktaki taşlardan.
Ben çocukken
Bisikletim de olmadı.
Isırıp binerdim
Başkasının bisikletine
Ekmeğimin ucundan.
Defterlerimin sayfasından
Kâğıt kayıklar yapardım.
Islanıp batınca da
Bir tane daha yapardım.
İmrenmezdim başkalarının
Şatafatlı oyuncaklarına,
Süslü püslü urbalarına,
Gıcır gıcır ayakkabılarına,
Üstü resimli çantalarına.
Ve ben çok mutluydum,
Yarınlardan umutluydum.
Her şeyim oldu zamanla;
Gururum aynı gururum,
Huyum aynı huyum.
Olmayan tek şeyim,
Sensizliğin hediyesi
Mutsuzluğum…!
✍️ Celal Özdemir