Umutları bir bir bitmiş, tükenmiş,
Yolunu şaşmış, kendini kaybetmiş.
Her bir çilede saçında ak bitmiş,
Kadere dargın bir kadın ağlıyor.
Acıyla baktı buğulu gözleri,
Yüzüne vurmuş çile çizgileri.
Boğazında düğümlendi sözleri,
Hayata küsmüş bir kadın ağlıyor.
Anladım hâlinden, değil buralı,
Gözleri yaşlı, yüreği yaralı.
O da benim gibi bahtı karalı,
Hıçkırıklarla bir kadın ağlıyor.
✍️ Celal Özdemir
Ne acılar görmüşüm ben.Sormayın bana yaşımı,Doğduğum gün ölmüşüm ben… Bir yar sevdim, mecnun oldum,Kendimi deryada buldum.Çırpındıkça dibe vurdum,Ne talihsiz kulmuşum ben… ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 2.392 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Ne tadım kalmış benim ne de tuzum,Her gün kederliyim, hep huzursuzum.Ne gece güler ne gündüz bu yüzüm,Ben rüyalarımda bile mutsuzum. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 717 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Bir sevda treni durdu durakta,Götürdü bıraktı çıkmaz sokakta.Ne tren geri döndü ne o yar geldi,Bekledim yıllarca elim şakakta. Raylar pas tuttu o eski durakta,Bir umut sakladım yorgun yürekte.Belki bir gün döner diye o tren,Ömrüm geçti sessiz bir bekleyişte. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 893 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on…
Boynuna sarılacağım,kolunda uyuyacağım,gününü kutlayacağım…Benim hiç annem olmadı. Saçlarımı okşayacak,ağlayınca susturacak,koruyup da kollayacak…Benim hiç annem olmadı. Hastalanınca üzülen,soğukta üstümü örten,kalkıp da çorba pişiren…Benim hiç annem olmadı. Elbisemi ütüleyen,sonra okula gönderen,akşam yolumu bekleyen…Benim hiç annem olmadı. Düşünce tutup elimden,acılarımı üfleyen,beni “yavrum” diye seven…Benim hiç annem olmadı. Anneler gününü kutlarken eller,akıyor gözümden seller.Bu nasıl bir kötü kader…Benim hiç…
Yine yazıyorum…Göndermeyeceğimi bile bile.Belki de en çok bu yüzden dürüstüm;çünkü bu satırlar kimseye ulaşmayacak,sadece içimde birikenleri susturacak. İnsan bazen konuşamaz,söylese dağılacak sandığı şeyleriharflerin omzuna yükler.Ben de öyle yaptım.Seni sustuğum yerlerden yazdım,kendimi eksildiğim yerlerden. Zaman geçti diyorlar…Geçen neydi bilmiyorum.Takvimler değişti, mevsimler döndüama içimde kalan o cümlehep aynı yerde duruyor:“Keşke…” Keşke demek,insanın kendine attığı en ağır imzadır.Ben…
Maaş kiranın yarısı,Faturalar da cabası.Açlıktan müzik çalıyor,Mide Ankara havası. Her gün akıl veriyorlar,“Koyun eti ye” diyorlar.Millet tavuk alamıyor,Sanki bunu bilmiyorlar. Porsiyon küçültelim mi?Ekmeği de keselim mi?Sizler kuzu eti yerken,Biz açlıktan ölelim mi? ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 368 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on…