Kimimiz halk dedik,
Kimimiz millet dedik.
Anlamadık birbirimizi,
Aslında aynı şeyi söyledik.
Gelin artık bir olalım,
Uykulardan uyanalım.
Düşmanlar kapıya dayanmış,
Gelin birlikte karşı koyalım.
Yok artık sağı solu,
Pusuda bekliyor elin oğlu.
Düşmanlar aşmadan hududu,
Olalım yarınların umudu.
✍️ Celal Özdemir
Kaderimle bir olup beni ağlattın,Yarama tuz bastın, her gün kanattın.Öldürmek mi yoksa senin bana kastın?Öleyim de sen ağla bundan sonra. Gelmem daha kapına, adını bile anmam.Çok canımı acıttın, artık dayanamam.Yüzümü yere eğdirdin, burada duramam.Gideyim de sen ağla bundan sonra. Senden böyle zalimliği hiç ummazdım,Seni sevmekle kendi mezarımı kazdım.Ben seni yüreğime sevgi ile yazdım,Sileyim de sen…
Küçüksün, naziksin, kıyamam sana.Dönüp git küçüğüm kendi yoluna.Bir kendine bak, bir de dönüp bana;Diyar diyar burdan sürerler bizi. Sen küçüksün, anlamazsın hâlimden.Nefsime uyup tutmam ben elinden.Kurtulamayız ellerin dilinden;Taşa tutar, burdan kovarlar bizi. Seninki bir heves, sanma sevdadan.Unut gitsin beni eller duymadan.Fayda gelmez sana garip Celal’dan;Ağlatırlar her gün, üzerler bizi. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret…
Bakamazdı ama görürdü Veysel,Yüreğinden akardı sevgi sel sel.Tezenesiyle dokunduğu her telBirlik derdi, can derdi, insan derdi. “Gelin tanış olalım” derdi Yunus,El ele verince yaşar bir ulus.Gitsin üstümüzden artık kara pus,Kardeş deyin, can deyin, sevgi deyin. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.905 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on…
Hele bir düşmeye gör;Yoldaşın yolda,Kardaşın karda,Yâr dediğin yarda bırakır… Hele bir düşmeye gör;Dost bildiğin darda,Güvendiğin zorda,Elini uzattığın korda bırakır… Hele bir düşmeye gör;Kalmaz hısımın akraban,Can dediğin olur yaban,Tanımazdan gelir, kırda bırakır… ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.675 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email…
Boynuna sarılacağım,Kollarında uyuyacağım,Anneler gününü kutlayacağım,Benim hiç annem olmadı. Saçlarımı okşayacak,Ağlayınca susturacak,Koruyup da kollayacak,Benim hiç annem olmadı. Hastalanınca üzülen,Soğuklarda üstümü örten,Kalkıp bana çorba pişiren,Benim hiç annem olmadı. Elbiselerimi ütüleyen,Sonra okula yolcu edip gönderen,Akşamları yolumu bekleyen,Benim hiç annem olmadı. Düşünce tutup elimden,Acılarımı geçsin diye üfleyen,Beni “yavrum” diye seven,Benim hiç annem olmadı. Anneler gününü kutlarken eller,Benim gözümden akıyor…