Şarkı senin neyine,
Türkü senin neyine?
Git de otur evine,
Detonesin, detone!
Denizde ateş yanmaz,
Senden şarkıcı olmaz.
Senin cırtlak sesini
Sağlam kafa kaldırmaz.
Dam üstünde saksağan,
Vur kazmayı beline.
El söylesin, sen dinle;
Detonesin, detone!
✍️ Celal Özdemir
Şu daldaki kuş bile olamadık.Onlar yuva yapmış, biz yapamadık.Dinlemedik bir kez olsun birbirimizi;Ellere inandık, güvenip onlara kandık.Biraz çocuktuk, biraz da cahildik.Boşu boşuna küstük, darıldık.Sonunu düşünmeden ayrıldık. Keşke hiç ayrılmasaydık,Keşke böyle olmasaydık.El sözüne inanmasaydık,Belki de olmazdı bu ayrılık.Kırdık, kırıldık, yıkıldık.Keşke biz ayrılmasaydık. Bilmem şimdi ne yapıyorsun?Belki de evlendin, çok mutlusun.Bana demiştin ya “unutursun”;Hiç unutmadım, yemin olsun.Belki…
Küçüktük;Masallara aldandık,Hayatı masal sandık.Masal başka imiş,Hayat başka.Büyüyünce anladık. Yok artık;Alp Dağları’nın Heidi’si,Pamuk Prenses’i,Polyanna’sı, Kül Kedisi…Bir hayalmiş hepsi,Yokmuş hiçbirisi. Ya şimdi?Yılanlar, çıyanlar,Çakallar, sırtlanlar…İnsan kılığında dolaşanÇıngıraklı yılanlarHer yanımızı sardılar. Kaf Dağı’nı ararkenFırtınalara,Anka kuşlarını ararkenKartallara,Baharı beklerkenBoranlara yakalandık.Yıkıldık,Yağmalandık,Harcandık. ÇünküKüçükken masallara,Büyüyünceİnsanlara aldandık. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 2.000Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share…
Azrail emaneti alır götürür,Kim bilir kabre seni kimler yatırır.Melekler hesabını kesip getirir,Borcu takside bölmek yok o tarafta. Yeme garibin, gurabanın hakkını,Alma fakirin, fukaranın ahını.Salkımı yutup ele verme talkını,Terazinin gözü denktir o tarafta. Nara dayanacak kadar işle günah,Cehennemde yoktur rüzgâr ile ferah.Günahın çoksa yanarsın akşam sabah,Klima ile su yoktur o tarafta. Kim giderse günahsız saf hâli…
Sevgiye hasret bu ülkede yine de umutlarım huzura gebe. Kin, nefret yok olana kadar, insanlar kardeş kalana kadar, birbirine sarılana kadar deliksiz uyumak istiyorum. Ve sonra; mutluluktan gerile gerile, kuş sesleri eşliğinde uyanmak istiyorum. Ve o sabah hiç kimse kimseye düşman olmayacak. Bir çocuk korkmadan gülecek, bir anne endişesiz uyuyacak. İşte o gün insan olduğumuzu…
En sevdiğim aydı Eylül,En sevdiğim renkti.En sevdiğim kokuydu Eylül,En sevdiğim şarkıydı.Ben şimdi Eylül’ü hiç sevmiyorum…! Ne elini tutabiliyorum,Ne yüzünü görebiliyorum,Ne de tenini koklayabiliyorum.Ben on iki Eylül’den bu yanaEylül ayını hiç mi hiç sevmiyorum. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 2.265Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on…