Acıdır gurbetin ekmeği, suyu,
Bizim oralara benzemez huyu.
Dost sandığın arkandan kazar kuyu,
Ben düştüm, bari sen düşme hemşehrim.
Tanımaz seni hısımın, akraban,
Öz kardeşin bile oluyor yaban.
Sen de gelip olma gurbete kurban,
Ben oldum, bari sen olma hemşehrim.
Celal’ım gurbetten bıktım, usandım,
Düşürdü ateşe, korunda yandım.
Her yüzüme güleni dostum sandım,
Ben yandım, bari sen yanma hemşehrim.
✍️ Celal Özdemir
Öyle sever, öyle seversin kiYıllar geçse de unutamazsın. Bir gün ansızın çıkar karşına,Yanından geçersin, bakamazsın.Dilin tutulur, konuşamazsın. Ne garip şey şu sevip kavuşamamak…O başka birinin, sen başka birinin;Artık iki eski dost bile kalamazsın… ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.670 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share…
Yanarken ağaçlarçatırdayarak bağırıyorlardı. Doğarken beşiğimiz,doyarken kaşığımız,kapımız, eşiğimiz olangüzelim ağaçlar… Tavşanlar, sincaplar,yılanlar, böcekler,kuşlar, kelebekler,ceylanlar, geyikleralev alev yanıyorlardı. Siyaha dönüşürken yeşillikleralevlere doğru uçuyordu keklikler.Belli ki eşini ya da yavrusunu arıyorlardı.Ateşte yanmayanlar nereden bilsinler? Ateş düştüğü yeri yakıyor…Kimi ağaçlar için kendisi de yanıyor,kimi umarsızca gülüp oynuyor.Yanan sadece canlılar değil ki;bir ülkenin geleceği yanıyor… Bir gün küle döner bu…
Yıllar sonra onu gördüm aniden,Dillerim tutuldu, konuşamadım.Eser kalmamış o güzelliğinden,Viraneye dönmüş, tanıyamadım. Suçlu gibi yüzüme bakıyordu,Boynunu büküp büküp ağlıyordu.Sanki affet diye yalvarıyordu,Yanına gidip de sarılamadım. Gelmedi yanıma, uzakta durdu,Belli ki hâlinden utanıyordu.Yüzüne baktıkça gözlerim doldu,Ağlamak istedim, ağlayamadım. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 2.202 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook…
Küçüktük;Masallara aldandık,Hayatı masal sandık.Masal başka imiş,Hayat başka.Büyüyünce anladık. Yok artık;Alp Dağları’nın Heidi’si,Pamuk Prenses’i,Polyanna’sı, Kül Kedisi…Bir hayalmiş hepsi,Yokmuş hiçbirisi. Ya şimdi?Yılanlar, çıyanlar,Çakallar, sırtlanlar…İnsan kılığında dolaşanÇıngıraklı yılanlarHer yanımızı sardılar. Kaf Dağı’nı ararkenFırtınalara,Anka kuşlarını ararkenKartallara,Baharı beklerkenBoranlara yakalandık.Yıkıldık,Yağmalandık,Harcandık. ÇünküKüçükken masallara,Büyüyünceİnsanlara aldandık. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.869 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook…
Her gün toprağaDüşüyor bir iki çocuk.Kiminin evi sıvasız,Kiminin camı yok… Millete bakıyorum, çıt yok.Düşünüp soruyorum:Vatan mı ucuzladı,Biz mi şerefsiz olduk? ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.918 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Bir türkü dönüyor içimde çizik bir pikap gibi. Aynı yerinde takılı kalmış, aynı acıyı tekrar ediyor. “Gidemedim…” diyor türkü “kalamadım…” Ben de öyleyim. Ne tam gidebildim senden ne de kalabildim. Sivas’ın geceleri uzun, insanın içi daha uzun. Ve her şey bir türkünün yarım kalan yerinde asılı kalıyor. Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 85…