GURBETTE ÇARESİZİM

Biz bu memleketi beraber kurduk,Yoktu cephede sen, ben, o ayrılık.Sen kimsin ki böleceksin ey zındık?Milletime dokun da gör o zaman sen! Atalarımın kanındandır rengi,Nice yiğitler uğrunda can verdi.Öptü, alnına koyup göğe gerdi,Bayrağıma dokun da gör o zaman sen! Peşkeş çekmedi bu aziz vatana,Aman vermedi yurdunu satana.Var mı böyle yiğit doğuran ana?Atatürk’e dokun da gör o…

Birazdan gelir ölüm,Buraya kadar yolum.Yürek yorgun, ben yorgun,Hoşça kal yaban gülüm. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 956 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp

Gidince buradan o yar,üstüme yıkıldı dağlar.Bir enkazın altındayım;ne arayan, ne soran var. Ne yurdum var, ne diyarım,kimsesiz bir sevdakârım.Yok ki kimseye zararım;ben tutuşur, ben yanarım. Gece çöker, dert çoğalır,İçimde yaralar kanar.Bir umut doğar sanırım,Sabah olur… yine yanar. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 873 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook…

Gözlerini tabloma çizdim,Bakışını zihnime.Sözlerini şiirime yazdım,İsmini kalbime. Vazgeç desem deBazen kendi kendime,İnadına giriyorsunO gece düşlerime. Sabah kalkıyorum;Yanımda yoksun. Düşünüyorum çaresizce…Bir acı düşüyor o an içime,VuruyorYüreğime, yüreğime. Ve bunlardanSenin hiç haberin yok. Bilmiyorsun sevdiğimi,BilmiyorsunNeler çektiğimi. Resmine kaç kere bakıpDerin derin iç çektiğimi. Görmüyorsun hâlimi…Bilme zaten, görme sakın. Öğrenince belki de diyeceksin:“Bu adam deli mi?” Boş ver…

Dün gece Ay ile dertleştik. Çok üzgündü,anlattı nedenini.Ay, Güneş’e âşıkmış,kavuşamıyormuş. “Güneş geliyor, ben gidiyorum;ben geliyorum, Güneş gidiyor…”dedi ve sitem etti. Sıra bana gelmişti. Dedim ki:“Nankör olma bu kadar.Bunda ne var?Sevmese Güneş seni,olmazdı üzerinde bu ışıklar.Sen Güneş’ten ışık alıyorsun.” Bense;“Acılarımı bir vefasızdan alıyorum.”dedim. Ve Ay utandı,bir daha hiç konuşmadı. Sonra yağmurlar yağdı…Belki de o anAy benim…