KİM BİLİR?

Artık gideceğim ben buralardan,Bir daha geriye dönmeyeceğim.Bilmediğim o yaban diyarlardaSenden bihaber ölüp gideceğim. Sen beni ağlattın, ahımı aldın,Sonu çıkmayan dar yollara saldın.Öyle bir kuyuya attın ki beni,Kendin bile arasan bulamazsın. Benimle oynayıp canımı yaktın,Ateşler içinde bıraktın beni.Yaşarken boynuma urganlar taktın,Söyle nasıl affederim ben seni? Sen beni ağlattın, ahımı aldın,Sonu çıkmayan dar yollara saldın.Öyle bir kuyuya…

Kimi gün gidişine ağladım,Göz pınarlarım kuruyana kadar.Kimi gün duvarları yumrukladım,Avuçlarım kanayana kadar.Kimi gün çok acıdı canım,Ciğerlerim yanana kadar.Sen efendisin, ben tutsağım,Bu can bedenden gidene kadar. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 693 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp

Mecnunum sayende, gördüğün gibi,Perişan hâlimden utanıyorum.Ayaktayım diye sanma ki diri;Gittiğin gün öldüm, yaşamıyorum. Gözlerim yollarda kaldı bir süre,Her gelen gölgede seni arıyorum.Sorarsan hâlimi, söyleyeyim dürüstçe:Sensiz geçen günleri sayamıyorum. Yıkıldı içimde kurduğum dünya,Bir daha eskisi gibi olmuyorum.Adını ansalar yanıyor bağrım,Ben artık sensiz de yaşayamıyorum. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.681 Bu gönderiyi paylaş: Share…

Ömür defterinden bir sayfa dahaÇevirdim, kopardım yine dün akşam.Baktım bendeki yırtık fotoğrafa,Hıçkırdım, ağladım yine dün akşam. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.557 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp

Topla meyhaneci masayı usuldan,bir daha gelmeyeceğim, haberin olsun.Temelli gidiyorum ben buralardan;helal et hakkını, benden de helal olsun. Sen benden çektin, ben de hayattan;mutlu mu bilmem bu hâllere bırakan.Vakit geldi, gidiyorum ben buradan;dönmem artık bir daha, tövbeler olsun. Belki evim yuvam yine olmayacak,belki de bir durakta ömrüm son bulacak.O vefasız öldüğümü duymayacak;helal et hakkını, benden de…

Boynuna sarılacağım,kolunda uyuyacağım,gününü kutlayacağım…Benim hiç annem olmadı. Saçlarımı okşayacak,ağlayınca susturacak,koruyup da kollayacak…Benim hiç annem olmadı. Hastalanınca üzülen,soğukta üstümü örten,kalkıp da çorba pişiren…Benim hiç annem olmadı. Elbisemi ütüleyen,sonra okula gönderen,akşam yolumu bekleyen…Benim hiç annem olmadı. Düşünce tutup elimden,acılarımı üfleyen,beni “yavrum” diye seven…Benim hiç annem olmadı. Anneler gününü kutlarken eller,akıyor gözümden seller.Bu nasıl bir kötü kader…Benim hiç…