Ne talihimiz güldü ne şansımız,
Ağlayarak ayrıldık biz ikimiz.
Yoktu tutunacak hiçbir dalımız,
Devrilip iki yana yıkıldık biz.
Dolu vurdu yeşil yaprağımıza,
Hazan gelmeden döküldük ikimiz.
Nazar mı değdi yoksa aşkımıza,
Bir bütündük, ortadan bölündük biz.
Hayat hem seni hem beni ağlattı,
Diyar diyar savrulduk biz ikimiz.
Daha ölmeden cehenneme attı,
Kor ateşlerle yanıp kavrulduk biz.
✍️ Celal Özdemir
Yalan yanlış anlattılar,Bizi bizden koparttılar.Engel deme yollar, dağlar,Kar tutmadan gel sevdiğim. Yükleyip gamın yükünü,Irak ettiler yakını.Ömrümün yaprak dökümüBaşlamadan gel sevdiğim. Sen bir yerde, ben bir yerde,Düşürdüler onmaz derde.Düşmeden gözüme perde,Yollara düş gel sevdiğim. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.808 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share…
Hayat bir resimden ibaret;Kiminin flu, kimininki net… Biz çocukken;Soğuk kış günlerinde,Dışarıda karlar yağarkenKuzine sobalarımız yanardı.Üstünde çayımız kaynarkenÇaydanlığımız melodiler çalardı. Bazen fırınında patates,Bazen de katmer vardı.Kapağı açılınca fırınınMis gibi kokardı. Aç kalan serçelerPencereye gelirdi.Bizden kalanlardanOnlar da nasiplenirdi. Çayımızı içerkenLambalı radyomuzu açar,Çocuk Saatini,Arkası Yarını dinlerdik.Kısa dalgadanArabesk dinlemek içinGelip giden yayındanNeler neler çekerdik.Sonra çantamızı kapıpOkulumuza giderdik. Akşamları radyo…
Yanarken ağaçlarçatırdayarak bağırıyorlardı. Doğarken beşiğimiz,doyarken kaşığımız,kapımız, eşiğimiz olangüzelim ağaçlar… Tavşanlar, sincaplar,yılanlar, böcekler,kuşlar, kelebekler,ceylanlar, geyikleralev alev yanıyorlardı. Siyaha dönüşürken yeşillikleralevlere doğru uçuyordu keklikler.Belli ki eşini ya da yavrusunu arıyorlardı.Ateşte yanmayanlar nereden bilsinler? Ateş düştüğü yeri yakıyor…Kimi ağaçlar için kendisi de yanıyor,kimi umarsızca gülüp oynuyor.Yanan sadece canlılar değil ki;bir ülkenin geleceği yanıyor… Bir gün küle döner bu…
Sivas’ta kar yağınca her şey susar. Sokaklar değil, insanın içi susar. Adımlar bile yavaşlar, sanki kimse kimseyi uyandırmak istemez geçmişten. Ben bir akşam senin adını söyledim karın içine. Kimse duymadı. Ama ben duydum. Çünkü bazı isimler dışarıdan değil içeriden yankılanır. Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 34 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter)…
Hayat denen acı yüküDüşe kalka taşıyorum.Bu can bende değil sanki,Bedavadan yaşıyorum. Hayat bana hiç gülmedi,Ne ben sevdim ne o sevdi.Bir gün güler belki derken,Yol bitti, ömür tükendi. Hayat kibrit, ben bir çıra,Alev alev yaktı beni.Küllerimi ummanlaraSürükledi, yuttu beni. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 715 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on…
Yalanmış kız sevgin, aşkın,Dünyamı başıma yıktın.Buldun benim gibi şaşkın,Seni affetmeyeceğim. Çok ağlattın sen seveni,Yaşarken öldürdün beni.Toprak kabul etmez seni,Seni affetmeyeceğim. Bir gün görmesen ağlardın,Ben Güneş’tim, sen de Ay’dın.Kim ne dedi, kime kandın?Seni affetmeyeceğim. Döndün özünden, sözünden,Ben Mecnun oldum yüzünden.Düştün Celal’ın gözünden,Seni affetmeyeceğim. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 773 Bu gönderiyi paylaş: Share on…