MAHALLEMİZİN ÇOCUKLARI
Bizim mahallenin çocukları…
Dizleri yaralı,
Yüreği tertemiz olanlar.
Topu yamalıydı belki,
Ama hayalleri kocamandı.
Akşam ezanına kadar süren özgürlük,
Bir tas suyla biten kavgalar,
Bir gülüşle barışılan hayat…
Kimimiz erken büyüdü,
Kimimiz hâlâ o sokakta kaldı.
Bizim mahallenin çocukları
Zengin değildi,
Ama yalnız da değildi.
Yan yana durmayı,
Düşeni kaldırmayı
Orada öğrendik.
Şimdi herkes başka bir yolun ucunda,
Ama ne zaman içimiz daralsa
Aklımıza aynı yer düşüyor:
Tozlu sokaklar,
Eski günler
Ve kaybolmayan kardeşlik.
✍️ Celal Özdemir