Kaçıp gitsem ben dağların başına,
Yine düşüp gelir dertler peşime.
Felek hançerini sokmuş döşüme,
Kader bundan sonra gülse ne çare?
Uçan kuşlar, haber verin o yâre,
Eğlenmesin, çabuk düşsün yollara.
Ben düştükten sonra kara mezara,
Kendi gelmiş, tabip gelmiş ne çare?
Celal çalıp söyler kendi kendine,
Hasret kaldı vatanına, yurduna.
Çare yokmuş ayrılığın derdine,
Başını taşlara vursan ne çare?
✍️ Celal Özdemir
Bu gece de saatlerYalnızlığa ayarlı.Tüm şarkılar, türkülerBugün başka efkârlı. Bu gecede saatlerYalnızlığa ayarlı.Avaz avaz bağırsamO vefasız duyar mı? Yelkovanı akrebiYerinden oynamıyor.İçim çığlık çığlığa,Kimse beni duymuyor. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 670 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Yüreğimde koca bir sevda,Omuzlarımda yalan dünya.Anlatamadan derdimi kimseye,Yaşadım durdum yıllarca… Gün geldi içime attım,Gün geldi sessizce yandım.Kimse bilmedi hâlimi,Ben kendi kendime ağladım. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 856 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Topla meyhaneci masayı usuldan,bir daha gelmeyeceğim, haberin olsun.Temelli gidiyorum ben buralardan;helal et hakkını, benden de helal olsun. Sen benden çektin, ben de hayattan;mutlu mu bilmem bu hâllere bırakan.Vakit geldi, gidiyorum ben buradan;dönmem artık bir daha, tövbeler olsun. Belki evim yuvam yine olmayacak,belki de bir durakta ömrüm son bulacak.O vefasız öldüğümü duymayacak;helal et hakkını, benden de…
Ben yıllardır arıyorum mutluluğu,Geçti mi buradan gördün mü arkadaş?Neden o gözlerin ağlamaklı oldu,Sen de benim gibi sevdin mi arkadaş? Ben her gün böyleyim viran köşelerde,Teselli aradım kırık şişelerde.Bilmiyorum kimim, bedenim nerede,Sen de benim gibi şaştın mı arkadaş? Çekemez oldum artık bunca kederi,Kader doğarken yapmış bana hileyi.Her gün bin ah çekerek onca çileyi,Sen de benim gibi…
Ben çocukkenHiç oyuncaklarım olmadı.Arabalar yaptımKendi emeğimle;Konserve kapaklarından,Karpuz kabuklarından. Ben çocukkenLegolarım da olmadı.Evler yapardımHayaller kurupKibrit kutularından,Sokaktaki taşlardan. Ben çocukkenBisikletim de olmadı.Isırıp binerdimBaşkasının bisikletineEkmeğimin ucundan. Defterlerimin sayfasındanKâğıt kayıklar yapardım.Islanıp batınca daBir tane daha yapardım. İmrenmezdim başkalarınınŞatafatlı oyuncaklarına,Süslü püslü urbalarına,Gıcır gıcır ayakkabılarına,Üstü resimli çantalarına. Ve ben çok mutluydum,Yarınlardan umutluydum.Her şeyim oldu zamanla;Gururum aynı gururum,Huyum aynı huyum. Olmayan tek…
Barikatlar kurdumyüreğimin her yerine,vefasızlar gelip bir dahaişgal etmesinler diye. Eylemler yaptım,protestolar, direnişler…Ve duygularımdadevrimler. Artık kimseeski yolları bulamaz. Çünkü beno yolları çoktan yaktım. Ve bilsin herkes:Bu kalbe bundan sonrane işgal varne teslimiyet. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 630 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email…