PENCEREDE BEKLEYİŞ

Mecnunum sayende, gördüğün gibi,Perişan hâlimden utanıyorum.Ayaktayım diye sanma ki diri;Gittiğin gün öldüm, yaşamıyorum. Gözlerim yollarda kaldı bir süre,Her gelen gölgede seni arıyorum.Sorarsan hâlimi, söyleyeyim dürüstçe:Sensiz geçen günleri sayamıyorum. Yıkıldı içimde kurduğum dünya,Bir daha eskisi gibi olmuyorum.Adını ansalar yanıyor bağrım,Ben artık sensiz de yaşayamıyorum. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.692 Bu gönderiyi paylaş: Share…

Kerem edip savurduğun küllerim,Lâl eyleyip susturduğun dillerim.Sazımdaki küstürdüğün tellerim,Bir gün senden hesap sorar, bunu bilesin. Uğruna döktüğüm o gözyaşlarım,Boşa çıktı hayallerim, düşlerim.Başucumda duran mezar taşlarım,Bir gün senden hesap sorar, bunu bilesin. Celal’ım, sevmekmiş benim günahım,Dalım kalmadı ki olsun yaprağım.Beni ağlatıp da aldığın ahım,Bir gün senden hesap sorar, bunu bilesin. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret…

Yanarken ağaçlarçatırdayarak bağırıyorlardı. Doğarken beşiğimiz,doyarken kaşığımız,kapımız, eşiğimiz olangüzelim ağaçlar… Tavşanlar, sincaplar,yılanlar, böcekler,kuşlar, kelebekler,ceylanlar, geyikleralev alev yanıyorlardı. Siyaha dönüşürken yeşillikleralevlere doğru uçuyordu keklikler.Belli ki eşini ya da yavrusunu arıyorlardı.Ateşte yanmayanlar nereden bilsinler? Ateş düştüğü yeri yakıyor…Kimi ağaçlar için kendisi de yanıyor,kimi umarsızca gülüp oynuyor.Yanan sadece canlılar değil ki;bir ülkenin geleceği yanıyor… Bir gün küle döner bu…