SEVMEK

Bana çektirdikleriniŞimdi sen çekiyormuşsun.Duyunca benim ismimiUtanıp ağlıyormuşsun. Dememiş miydim ben sana?Ahım kalmayacak yerde.Etme bulma dünyası bu,Artık şimdi sıra sende. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.910 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp

Ben seni beklerkenHer trenin, her seferindeNice yolcular gelip geçti,Sen yoktun içlerinde. Şimdi sızılar vurduYorgun dizlerime.Duman çöktü, sis çöktüYolunu gözlemekten gözlerime. Zemheri vurgunu gibiyim,Sanki çığ düşmüş bedenime.Ben artık ben değilim,Gücüm kalmadı beklemeye. Derd-i nihân,Onmaz yaram,Sürgün sevdam,Niye böyle geç kaldın? Bana hep“Çok güzel gözlerin var” derdin.Şimdi gözlerimi görsenTutuşur, yanardı yüreğin. Söyle canparem,Niye yıllarca beklettin? Belki de vardır…

İkimizden de çok şey almış yıllar,senin de saçların ağarmış, yârim.Hani nerede şimdi o eski çınar?Senin de yaprağın sararmış, yârim. Hep aynı duruyor sanırdım seni,el gibi baktın, tanımadın beni.Hiç yokmuş yılların imanı, dini;senin de güllerin dökülmüş, yârim. Son defa görmekti seni muradım,kendimi kaybettim, seni aradım.Celal’dı adım, şimdi Mecnun oldum;senin de bağların çöl olmuş, yârim… ✍️ Celal…

Yıllardırhep seni görmeyi istiyordum. Artık sendenumudumu kestim. Göçmen kuşların dönüşünübir daha görür müyüm,bilmiyorum. Ama şunu öğrendim; Bazı bekleyişlerinsanı öldürmez… Sadeceyavaş yavaş eksiltir. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 898 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp

Bir doğru sözün yok, hepsi yalan,Dışın insan gibi ama ruhun yılan.Yalanım varsa olayım ben hayvan,Söyle zırto, söyle sen ne ayaksın? Gülmek için başkasını ağlatmışsın,Yiyip doyup garibi aç bırakmışsın.Çıkar için insanlıktan çıkmışsın,Söyle zırto, söyle sen ne ayaksın? Fesatlık sende, nankörlük sende,Haram parayla bonkörlük sende.Çok zıplama, yapışırlar ensene,Söyle zırto, söyle sen ne ayaksın? ✍️ Celal Özdemir Bu…

Ben çocukkenHiç oyuncaklarım olmadı.Arabalar yaptımKendi emeğimle;Konserve kapaklarından,Karpuz kabuklarından. Ben çocukkenLegolarım da olmadı.Evler yapardımHayaller kurupKibrit kutularından,Sokaktaki taşlardan. Ben çocukkenBisikletim de olmadı.Isırıp binerdimBaşkasının bisikletineEkmeğimin ucundan. Defterlerimin sayfasındanKâğıt kayıklar yapardım.Islanıp batınca daBir tane daha yapardım. İmrenmezdim başkalarınınŞatafatlı oyuncaklarına,Süslü püslü urbalarına,Gıcır gıcır ayakkabılarına,Üstü resimli çantalarına. Ve ben çok mutluydum,Yarınlardan umutluydum.Her şeyim oldu zamanla;Gururum aynı gururum,Huyum aynı huyum. Olmayan tek…