Mikrofon alan çıkıyor sahneye,
Ne notaya uyuyor ne de usule.
Sesi karga gibi, icrası detone,
Mini etek maske oldu sanata.
Ekrana çıkanın burnu büyüyor,
Yolda selam versen almıyor.
O kadar bizim eşek de anırıyor,
Kibir çıkar düştü canım sanata.
Kimi inanç satıyor, kimi bacak,
Başka şeyi yok ortaya koyacak.
Adam arıyorlar her gün soyacak,
Fitne ile fesat karıştı sanata.
✍️ Celal Özdemir
Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.105 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Çemberimi, topacımı, topumu,Ne çok özledim ben çocukluğumu.Sokakları, evleri, okulumu,Öyle özledim ki çocukluğumu… Çatımızdaki alaca leyleği,Pencereye konan minik serçeyi,Yakan topu, sek seki, kör ebeyi,Öyle özledim ki çocukluğumu… Bahçemizde açan mor sarmaşığı,Sevimli köpeğimiz Bulaşık’ı,İlk heyecanımı, o ilk aşkımı,Öyle özledim ki çocukluğumu… ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.544 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share…
Sivas’ın Ayazı Söz: Celal Özdemir Müzik: Mustafa Karagöz Bu sayfanın ziyaret sayısı: 95 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Kaderimi yazan kalem,yazarken utanmadın mı?Bir kula bu kadar elem,deyip de acımadın mı? Gözüm doldu, içim yandı,sustum, dilim bağlandı.Bu yük bana ağır geldi,yüklerken utanmadın mı? Bir dur, beni bir dinle,gece girdi, içim delik.Bu kadar dert bir insananasıl sığdı, söyle? Söyle…Utanmadın mı?Utanmadın mı?Bir kula bu kadar dertyüklerken acımadın mı? Utanmadın mı?Utanmadın mı?Yüreğime vurup gittin,bir kez olsun bakmadın…
Varsın sabahlar olmasın,Bana bakışın yeter yar.İsterse güneş doğmasın,Bana ateşin yeter yar. Varsın çiçekler kokmasın,Bana nefesin yeter yar.İsterse şimşek çakmasın,Bana gözlerin yeter yar. Varsın bülbüller ötmesin,Bana şakışın yeter yar.İsterse güller bitmesin,Bana gül tenin yeter yar. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 849 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn…
Sevip de ayrıldığın zamaniki yabancı oluyor insan.Gelip geçtikçe yanındansızım sızım sızlıyoriçindeki kanayan yaran. Ne bir merhaba diyebiliyorsun,ne yüzüne bakabiliyorsun.Yabancıdan da yabancısın artık;çaresizce hep içine ağlıyorsun. İzin vermiyor yine de gururun,gözyaşlarını bile saklıyorsun. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 740 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on…