Kesseler dilimi lime lime,
Ben her gün adını diyeceğim.
İster sev beni, istersen sevme,
Ben seni severek öleceğim…
Seninle her anım zulüm olsa,
Senden gelen zulmü çekeceğim.
Bu aşkın sonunda ölüm olsa,
Ben seni severek öleceğim…
Celal’ım adım atmam özümden,
Elbet bir gün ben de öleceğim.
Nefes aldıkça dönmem sözümden,
Ben seni severek öleceğim…
✍️ Celal Özdemir
Eskiden;Kanatlı kapılarımız,Ahşaptan yapılarımız,Kocaman sofalarımız,Melek gibi komşularımız vardı.Belki de onlarİnsanlıktan son kalanlardı. Bir şişe gazozuÜç arkadaş paylaşacak kadar kanaatkâr,Kendi oyuncağımızıKendimiz yapacak kadar sanatkâr,BüyüklerimizeHer daim saygılı ve itaatkâr,İyiliklere vefakâr,Sevgiliye sevdakâr,Namussuzlara daBoyun eğmeyecek kadarİsyankâr çocuklardık biz! Büyüdükçe kirlendi insanlar.Yok artık eskisi gibi;Yok adam gibi adamlar… ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 923 Bu gönderiyi paylaş: Share on…
İkimizden de çok şey almış yıllar,senin de saçların ağarmış, yârim.Hani nerede şimdi o eski çınar?Senin de yaprağın sararmış, yârim. Hep aynı duruyor sanırdım seni,el gibi baktın, tanımadın beni.Hiç yokmuş yılların imanı, dini;senin de güllerin dökülmüş, yârim. Son defa görmekti seni muradım,kendimi kaybettim, seni aradım.Celal’dı adım, şimdi Mecnun oldum;senin de bağların çöl olmuş, yârim… ✍️ Celal…
Riyalardan, yalanlardan,Bıktım sahte sevdalardan.Gidersem ben buralardan,Diyar diyar ara beni. Sevilmeden, sevdasız kal,Köşelerde duldasız kal.Benim gibi yuvasız kal,Köşe bucak ara beni. Terk edilip vedasız kal,Sessiz kal, sedasız kal.Karanlıkta ışıksız kal,Mumlar yakıp ara beni. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 842 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on…
Yanarken ağaçlarçatırdayarak bağırıyorlardı. Doğarken beşiğimiz,doyarken kaşığımız,kapımız, eşiğimiz olangüzelim ağaçlar… Tavşanlar, sincaplar,yılanlar, böcekler,kuşlar, kelebekler,ceylanlar, geyikleralev alev yanıyorlardı. Siyaha dönüşürken yeşillikleralevlere doğru uçuyordu keklikler.Belli ki eşini ya da yavrusunu arıyorlardı.Ateşte yanmayanlar nereden bilsinler? Ateş düştüğü yeri yakıyor…Kimi ağaçlar için kendisi de yanıyor,kimi umarsızca gülüp oynuyor.Yanan sadece canlılar değil ki;bir ülkenin geleceği yanıyor… Bir gün küle döner bu…
Tam ortasındayken hazanın,Zamanı mıydı şimdiBu kasırganın, bu tufanın? Tövbe etmişken ben aşka;Bir anda belirdi karşımdaMelek yüzlü, şirin sözlüSen, yeşil gözlü kadın. Belki bana güceneceksin,Belki hiddetleneceksin. Belki de“Deli bu adam” diyeceksin. Eğer seni sevmekle suç işlediysem,Bil ki bu suçun azmettiricisiYeşil gözlerin…Ve sensin. Ah gözleri yeşilim,Ah kanatsız meleğim…Nereden çıktın şimdi karşıma? Taşıyabilir mi bilmemBundan sonra bu yüküYorgun…
Kor ateşlerde yanasın,Yana yana kül olasın.Kimse kapını çalmasın,Issız kalasın benim gibi. Hiç bahtiyar olmayasın,Durmasın yaran, kanasın.Doktor, tabip bulmayasın,Çaresiz kal benim gibi. Her bayramın olsun yasın,Kimse elinden tutmasın.Düştüğünde kaldırmasın,Sürünesin benim gibi. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 732 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share…