SİVASLI YADİGAR
Bir yiğit yaşardı Sivas elinde;
Efsaneydi o âlemin dilinde.
Tespihi elinde, hançer belinde,
Zalimlerin korkusuydu Yadigâr.
Hep dağıtırdı ne varsa elinde,
Taht kurmuştu fukaranın gönlünde.
Fukara beklerdi dönüş yolunda,
Gariplerin babasıydı Yadigâr.
Evinin önünde kerpiçten duvar,
Diz çöktü önünde kabadayılar.
Küçüğünü sever, büyüğü sayar,
Adamların adamıydı Yadigâr.
Tiril tiril kumaştandı urbası,
Yumurta topuktu ayakkabısı.
Asfaltlarda yankılanırdı sesi,
Kükreyen aslan gibiydi Yadigâr.
Kalleşler bir gün ona pusu kurdu,
Üç kişi bir olup on hançer vurdu.
Hangi ana böyle yiğit doğurdu?
Gitti, bir daha gelmedi Yadigâr…
✍️ Celal Özdemir