SOĞUĞUNU BİLE SEVDİM
Sivas’a yine şiir yazdım bugün,
rüzgârın taşıdığı eski bir türkü gibi…
Her dizesi biraz gurbet,
her kelimesi biraz memleket koktu.
Taşına yazdım, toprağına yazdım,
soğuğunu bile sevdiğimi anlattım.
Çünkü bazı şehirler
insanın içini üşütmez,
içindekini hatırlatır.
Sokaklarından geçerken
adımlarım değil, hatıralarım yankılandı.
Bir çocukluğun sesi vardı orada,
bir de yarım kalmış cümlelerin.
Sivas’a şiir yazmak,
biraz kendine dönmektir aslında.
İnsan nereden kırıldıysa
orada başlar en içten dizeler.
Ben de oradan başladım.
Bir şehri sevmek neydi diye sorsalar,
“Adını her yazdığında içinin sızlaması” derim.
Ve ben
her “Sivas” dediğimde
biraz daha susarım.