BAZI MEKTUPLAR GÖNDERİLMEZ
Yine yazıyorum…
Göndermeyeceğimi bile bile.
Belki de en çok bu yüzden dürüstüm;
çünkü bu satırlar kimseye ulaşmayacak,
sadece içimde birikenleri susturacak.
İnsan bazen konuşamaz,
söylese dağılacak sandığı şeyleri
harflerin omzuna yükler.
Ben de öyle yaptım.
Seni sustuğum yerlerden yazdım,
kendimi eksildiğim yerlerden.
Zaman geçti diyorlar…
Geçen neydi bilmiyorum.
Takvimler değişti, mevsimler döndü
ama içimde kalan o cümle
hep aynı yerde duruyor:
“Keşke…”
Keşke demek,
insanın kendine attığı en ağır imzadır.
Ben o imzayı çoktan attım,
altına tarih düşmedim sadece.
Şimdi anlıyorum;
bazı mektuplar gönderilmez,
çünkü adresi yoktur.
Bazı insanlar da öyledir;
kalbinin içinde yaşar
ama hiçbir kapıyı çalmaz.
Ben seni
hiç çalmadığın kapımda bekledim.