Çok salladım ben eleği,
Dolduramadım küleği.
Felek sırtıma giydirdi
Ateşten beter gömleği.
Yeşil bağım çöle döndü,
Gözyaşlarım sele döndü.
Böylesi de yaşamak mı?
Umutlarım küle döndü.
Ne evim var ne de yuvam,
Boşa geçti bunca zaman.
Kimseye etmem şikâyet,
Felekledir benim davam.
✍️ Celal Özdemir
Yine gece oldu.Issız sokaklardayürüyorum ağır ağır.Koca şehir ıssız,ben ıssızım… Birkaç martı uçuyorrıhtımın üstünden.Sessizce süzülüyorlar.Martılar suskun,ben suskunum. Deniz bile uslu,medcezirler yok bu gece.Üstü puslu mu puslu.Denizler yorgun,ben yorgunum. Uzakta bir ışık yanıyor.Köpekler havlıyorlar.Belli ki benden huylandılar.Onlar bana kızgın,bense kadere kızgınım… ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 2.039 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share…
Her bir yaram, her bir dosttan;bilmem hangini diyeyim.Anlatmaya kalksam baştan,sen de ağlardın hemşerim. Neler çektim, ah bir bilsen;benim gibi çile çeksen,sen de bir zalimi sevsen,sen de ağlardın hemşerim. “Ağlama” deme boşuna,felek su kattı aşıma.Senin de gelse başına,sen de ağlardın hemşerim. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 2.190 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter)…
Baykuşlar gidip bülbüller mi geldi?Kırk yıllık ağaçlar meyve mi verdi?Kuruyan pınara sular mı erdi?Bırakıp gidecek ne vardı usta? Daha doymamıştı türküler sana,Bıraktın onları, gittin Mursal’a.Açıp da yüreğimizde bir yara,Bırakıp gidecek ne vardı usta? Varıp gittin şimdi baba yurduna,Köylerden alacağını almaya.Kavuştun mu tutulduğun marala?Bırakıp gidecek ne vardı usta? Unutmadın garip köylü dostunu,Hiç düşürmedin dilinden yurdunu.Pirin dergâhına…
İlk aşkım, ilk heyecanım,Kalbimde çarpan en deli zamanım.Bir bakışınla değişti mevsimler,Adını fısıldadı rüzgârım. Çocuktum belki, acemi, ürkek,Ellerin değse yanardı yürek.Gülüşün bir bahar sabahı,Gözlerin en derin mavi gök. Ne kadar geçse de aradan yıllar,İlk sevda unutulmaz, saklı kalır anılar.Bir kalpte bir isim vardır ya hep,İşte sen… o ilk yazılan satırlar. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret…
Okul bahçesinde kaldı adın,Bir köşede paslı bir umut gibi.Zil çaldı, herkes sınıfa döndü,Biz başka hayatlara dağıldık. Aynı sıraya hiç oturamadık,Hep bir boşluk vardı aramızda.Ben defterimde seni büyüttüm,Sen başka hayallerde kayboldun. Kantinde yarım kalan çay gibiSoğudu içimde bekleyişin.Bir bakış yetti sanmıştık,Meğer ömür istermiş kavuşmak. Mezuniyet günü sustu her şey;Ne vedaya cesaretim vardı,Ne “kal” demeye gücüm. Sen…
Ay giderken parlayan o yakamoz,Arkasında yaralı bir orkinos…Ve daldaki çığlık atan ispinoz,Onların hepsi birden benim işte… ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 2.315 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp