Akşam olur yine başlar acılar,
Tazelenir yüreğimde sızılar.
Öyle ıssız, öyle yalnız kaldım ki;
Bir ben varım birde suskun duvarlar…
Ne acı böyle severek ayrılmak,
Acıların içinde yalnız kalmak.
Ben yalnızlardayım sen meçhullerde,
Dokunuyor bana böyle yaşamak…
Celal Özdemir
Yıllardır bir haber alamıyorum,Uzak mısın yakın mı bilmiyorum.Yalnızca bir hayalle yaşıyorum,Seni son defa görmek istiyorum. Yakarken yüreğimi bu hasretim,Büyüyor yaralarım santim santim.Yine de yok başkaca bir beklentim,Seni son defa görmek istiyorum. Senden ayrı yaşasa da bu beden,Bıkıp usanmadım seni sevmeden.Canım bedenimden çıkıp ölmeden,Seni son defa görmek istiyorum. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.736…
Ne kapanmaz yara imişKara sevda dedikleri.Püsküllü bir bela imişKara sevda dedikleri. Ne yedirir ne içirirKara sevda dedikleri.Kor ateşlerde yatırırKara sevda dedikleri. Ne öldürür ne güldürürKara sevda dedikleri.Sürüm sürüm süründürürKara sevda dedikleri. Hayatını zindan ederKara sevda dedikleri.Ölümden daha da beterKara sevda dedikleri. Yaktı kül etti Celal’ıKara sevda dedikleri.Yaptı dertlerin hamalıKara sevda dedikleri. ✍️ Celal Özdemir Bu…
Ben bir fidandım, hayatsa bir hızar,Her gün parça parça bitirdi beni.Ne bir mevsim gördüm ne bir bahar,Yaşarken mezara yatırdı beni. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 2.186 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Baharda ekmiştimsenin sevdanı yüreğime. Üstündenkaç bahar, kaç yaz,kaç hazan, kaç zemheri geçti. Fırtınalar, kasırgalar, tufanlar…hiçbiri söküp yerinden alamadı. Biliyor musun? O ektiğim sevdahâlâ yaşıyor yüreğimde,dimdik ayakta. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 723 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Haydi gel seninledilek dileyelim.Beraber yaşlanıp,beraber ölelim. Sevelim, sevelim,delice sevelim.Bir ömür elindenayrılmasın elim. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 706 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Yanarken ağaçlarçatırdayarak bağırıyorlardı. Doğarken beşiğimiz,doyarken kaşığımız,kapımız, eşiğimiz olangüzelim ağaçlar… Tavşanlar, sincaplar,yılanlar, böcekler,kuşlar, kelebekler,ceylanlar, geyikleralev alev yanıyorlardı. Siyaha dönüşürken yeşillikleralevlere doğru uçuyordu keklikler.Belli ki eşini ya da yavrusunu arıyorlardı.Ateşte yanmayanlar nereden bilsinler? Ateş düştüğü yeri yakıyor…Kimi ağaçlar için kendisi de yanıyor,kimi umarsızca gülüp oynuyor.Yanan sadece canlılar değil ki;bir ülkenin geleceği yanıyor… Bir gün küle döner bu…