Aşkının narına düşmüş yüreğim,
Senden başkasını sevemiyorum.
Senin adına kilitlenmiş dilim,
Senden gayrısını diyemiyorum.
Bağladılar sanki iki gözümü,
Senden başkasını göremiyorum.
Sanma çeviririm senden yüzümü,
Vazgeçmem ben senden, söz veriyorum.
Sana bağlamışım yâr ben özümü,
Sen değiştirdin benim bu yazımı.
Aşkın ile çaldığım şu sazımı
Senden başkasına çalamıyorum.
✍️ Celal Özdemir
Bilmem ki hangi derdimi söylesem,Dağ diye kumlara yaslanmışım ben.Döküldü çiçeğim meyve vermeden,Dal diye dikene tutunmuşum ben. Sırrımı verecek bir dost ararken,Dost diye düşmana anlatmışım ben.Herkes sevdiğiyle gülüp oynarken,Yar diye ateşe sarılmışım ben. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 413 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on…
Çemberimi, topacımı, topumu,Ne çok özledim ben çocukluğumu.Sokakları, evleri, okulumu,Öyle özledim ki çocukluğumu… Çatımızdaki alaca leyleği,Pencereye konan minik serçeyi,Yakan topu, sek seki, kör ebeyi,Öyle özledim ki çocukluğumu… Bahçemizde açan mor sarmaşığı,Sevimli köpeğimiz Bulaşık’ı,İlk heyecanımı, o ilk aşkımı,Öyle özledim ki çocukluğumu… ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.365 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share…
Dün seni rüyamda gördüm,uyandım dizimi dövdüm.Sensiz geçen ömre sövdüm;biz böyle mi olacaktık, Yasemin? Sevmezken kimseyi kıskanma diye,tutmazken dalından kırılma diye,öpüp koklamazken utanma diye;bahçemize kimler girdi, Yasemin? Yırtık bir resmin bile yok…Ben seni çok özledim, çok.Yokluğun yüreğimde ok;sen de beni özledin mi, Yasemin? Sevmezken kimseyi kıskanma diye,tutmazken dalından kırılma diye,öpüp koklamazken utanma diye;bahçemize kimler girdi, Yasemin?…
Kimler geldi, kimler gitti dünyadan,Kimi zengin öldü, kimi gariban.Vazgeç kibirinden, vazgeç havandan,Bir dirhem götüremezsin malından. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 450 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Ne zamanağlayan bir çocuk görsem,çocukluğum gelir aklıma. Bir şey saplanırtam sol yanıma. Sanki biriyıllar öncesinden çıkıppaslı bir bıçağıyüreğime yeniden saplar. Çünkü bilirim;bir çocuğun ağlamasısadece gözyaşı değildir. Bazen bir evden kovulmuştur,bazen bir sofradan eksilmiştir,bazen de kimsenin duymadığıbir çığlık taşır içinde. Ben de öyleydim. Kapı önlerinde büyümüş,duvar diplerinde susmuş,kimsenin sahip çıkmadığıbir çocuk. O yüzdenne zaman ağlayan bir…
Boynuna sarılacağım,Kollarında uyuyacağım,Anneler gününü kutlayacağım,Benim hiç annem olmadı. Saçlarımı okşayacak,Ağlayınca susturacak,Koruyup da kollayacak,Benim hiç annem olmadı. Hastalanınca üzülen,Soğuklarda üstümü örten,Kalkıp bana çorba pişiren,Benim hiç annem olmadı. Elbiselerimi ütüleyen,Sonra okula yolcu edip gönderen,Akşamları yolumu bekleyen,Benim hiç annem olmadı. Düşünce tutup elimden,Acılarımı geçsin diye üfleyen,Beni “yavrum” diye seven,Benim hiç annem olmadı. Anneler gününü kutlarken eller,Benim gözümden akıyor…