HAYAT

Hayat denen acı yükü
Düşe kalka taşıyorum.
Bu can bende değil sanki,
Bedavadan yaşıyorum.

Hayat bana hiç gülmedi,
Ne ben sevdim ne o sevdi.
Bir gün güler belki derken,
Yol bitti, ömür tükendi.

Hayat kibrit, ben bir çıra,
Alev alev yaktı beni.
Küllerimi ummanlara
Sürükledi, yuttu beni.

✍️ Celal Özdemir

Bu sayfanın ziyaret sayısı: 776

Bu gönderiyi paylaş:

Share on LinkedIn Share on WhatsApp

Benzer Yazılar

  • PARKTA

    Üstümde askerlikten kalma parka,Uzanmışım parkta tahta bir banka.Yine meteliksizim, yine terso,Tüm sermayem birkaç otlak sigara. Sayende;Benim gidecek yerim yok,Senin yatacak yerin yok… ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 446 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp

  • GİZLİ YARAM

    Senden bana tek hatıraİçimdeki gizli yara.Çekiyorum acısınıHer gün ağlaya ağlaya. Yaram el değmez yerlerde,Kanayıp durur içerde.Seni çok sevdim diye miDüşürdün beni bu derde? Her gün kanar ara araİçimdeki gizli yara.Çağırsam da gelme gayrı,Ben alıştım acılara. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.903 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on…

  • AYNALAR

    Üstüme üstüme geliyor yıllar,Ne çabuk ağardı şimdi bu saçlar?Sırtımdan vururken bir bir dostlar,Bir de siz vurmayın bana aynalar. Hep kışı yaşadım, gelmedi bahar,Uzadı geceler, olmadı seher.Kaç takvim bitirdim ben birer birer,Bir de siz vurmayın bana aynalar. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 950 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share…

  • UNUTMUŞSUN

    Beni unuttuğunubir dosttan öğrendim. Doğrusuhiç de içerlemedim. Benim çektiğim acılarısen çekmedin diyebilakisdaha çok sevindim. Senin acı çekmeni,senin üzülmenihiç istemedim. Çünkü ben seniyürekten sevdim. Çünkü ben seniciğerden sevdim… ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 874 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp

  • ERTELENMİŞ MEKTUP

    Sana bir mektup yazdım;göndermeye cesaret edemediğim… Zarfı kapalı kaldı geceler gibi;içinde suskunluğum, pişmanlığım. Her cümlesi yarım,her satırı biraz kırgın. Adını yazınca titredi kalem;kalbimden önce elim yorgun. “İyiyim.” diye başladım;en büyük yalanım oydu. Sensizlikle geçen yıllarhangi kelimeye sığdı ki doğru? Bir özür iliştirdim köşesine;geç kalmış, eskimiş. “Affet.” demeye utandım;zaman senden önce gitmiş. Yırtmadım mektubu,yakmadım da… Bir…