İnsanlığın ölmediği
Bir yer biliyorsan eğer;
Oralara doğru götür beni…
Kır dümeni be kaptan,
İnsanın insanı öldürmediği,
Kul hakkının yenmediği,
Şerefsizlerin bilinmediği
Bir yer biliyorsan eğer;
Oralara doğru götür beni…
Kır dümeni be kaptan,
Yalanların söylenmediği,
Güçsüzlerin ezilmediği,
Namussuzların gelemediği
Bir yer biliyorsan eğer;
Oralara doğru götür beni…
Kır dümeni be kaptan…
✍️ Celal Özdemir
Ömür defterinden bir sayfa dahaÇevirdim, kopardım yine dün akşam.Baktım bendeki yırtık fotoğrafa,Hıçkırdım, ağladım yine dün akşam. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.662 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Sevda Yarası Ateşmiş sevda yarası,Bedenim yanıyor anne.Yok mu bunun bir çaresi?Yüreğim kanıyor anne. Üşürken beni sarardın,Hastayken ilaç yapardın.Var mı senin sakladığınSevdaya ilacın, anne? ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 2.487 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Türküler ağladı, sazlar sustu.Şiirler darıldı, sözler küstü.Bozkırın yiğidi, gönül dostu,Bak arar olduk, neredesin sen? ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.978 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Yine yazıyorum…Göndermeyeceğimi bile bile.Belki de en çok bu yüzden dürüstüm;çünkü bu satırlar kimseye ulaşmayacak,sadece içimde birikenleri susturacak. İnsan bazen konuşamaz,söylese dağılacak sandığı şeyleriharflerin omzuna yükler.Ben de öyle yaptım.Seni sustuğum yerlerden yazdım,kendimi eksildiğim yerlerden. Zaman geçti diyorlar…Geçen neydi bilmiyorum.Takvimler değişti, mevsimler döndüama içimde kalan o cümlehep aynı yerde duruyor:“Keşke…” Keşke demek,insanın kendine attığı en ağır imzadır.Ben…
Sen benim gözlerimeBakmaya utanırken,Ben senden habersizKirpiklerini sayıyordum. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 522 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Ne zamanağlayan bir çocuk görsem,çocukluğum gelir aklıma. Bir şey saplanırtam sol yanıma. Sanki biriyıllar öncesinden çıkıppaslı bir bıçağıyüreğime yeniden saplar. Çünkü bilirim;bir çocuğun ağlamasısadece gözyaşı değildir. Bazen bir evden kovulmuştur,bazen bir sofradan eksilmiştir,bazen de kimsenin duymadığıbir çığlık taşır içinde. Ben de öyleydim. Kapı önlerinde büyümüş,duvar diplerinde susmuş,kimsenin sahip çıkmadığıbir çocuk. O yüzdenne zaman ağlayan bir…