AFFET ÇOCUKLUK SEVGİLİM
Sen evlisin, ben evliyim;
kadermiş bu, ne diyeyim?
Ne sen gel, ne ben geleyim…
Affet, çocukluk sevgilim.
Kan ağlasa da gözlerim,
parçalansa da yüreğim;
dayanır, boyun eğerim.
Affet, çocukluk sevgilim.
Bir zaman aynı yollardan
gülerek geçerdik ikimiz.
Şimdi ayrı dünyalardayız;
hatıranda kalayım, çocukluk sevgilim.
✍️ Celal Özdemir