Saatler yalnızlığı çaldığında,
Hasretin yüreğime vurduğunda,
Başımı yastığa her koyduğumda,
Hıçkıra hıçkıra ağlıyorum ben.
Bilmiyorum nerdesin, nerelerde,
Mektubun yok, gelmiyor haberin de.
Seni tanıyanları gördüğümde,
Ağlaya ağlaya soruyorum ben.
Hatıralar yaramı deştiğinde,
Gidişin aklıma her düştüğünde,
Sanki cehennemin har ateşinde,
Kavrula kavrula yanıyorum ben.
✍️ Celal Özdemir
Bana bir mektup yollamışsın,Gelin olduğunu yazmışsın.Islanıp dağılmış yazılar,Belli ki yazarken ağlamışsın. Bana beni unut diyorsun,Bunları sen mi söylüyorsun?Unutmak kolaysa gül Ayşe’m,Sen neden beni unutmuyorsun? Zor da olsa alışacağız,Unutmaya çalışacağız.Bu dünyada bacımsın ama,Biz ahirette kavuşacağız. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.990 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn…
Uzak bir hastanenin odasında,yatıyorum hasta karyolasında.Gel ki son bir defa göreyim seni;belki de bu gece en son fasıla. Her gece adını anıyormuşum,ateşler içinde yanıyormuşum.Uyanınca annem söylüyor bana:ben uyurken bile ağlıyormuşum. Penceremde solgun bir ay ışığı,yastığımda hasretinin ağırlığı.Eğer bu gece kapanırsa gözlerim,bil ki son sözüm yine sen olursun. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 892…
Ne kapıyı çalanlar var,Ne telefon açanlar var.Bir mesaja mahkûm olmuş,Böyle değildi bayramlar. Ne gelen var, ne de giden,Kopmuş insanlar örfünden.Böyle miydi ki eskiden?Böyle değildi bayramlar. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 546 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Hani biri vardı;Kara yağız delikanlı…Mahallenin en güzel,En iyi kalpli kızına sevdalı. O delikanlıHiç değişmedi;Eskisi gibi hümanist,Eskisi gibi sevdalı,Eskisi kadar sevdalı. Sen iseÇok değişmişsin;Sözlerin incitici,Tavırların havalı. Boşuna umutlanma;O kara yağız delikanlıO eski, masum kıza sevdalı… Şimdi sendeMateryalist düşünceler,Burjuvazist özentiler. En acısı daSen sevmeyi bile unutmuşsun!Kalmamış insanlığından bir eser… ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.976…
Boynuna sarılacağım,Kollarında uyuyacağım,Anneler gününü kutlayacağım,Benim hiç annem olmadı. Saçlarımı okşayacak,Ağlayınca susturacak,Koruyup da kollayacak,Benim hiç annem olmadı. Hastalanınca üzülen,Soğuklarda üstümü örten,Kalkıp bana çorba pişiren,Benim hiç annem olmadı. Elbiselerimi ütüleyen,Sonra okula yolcu edip gönderen,Akşamları yolumu bekleyen,Benim hiç annem olmadı. Düşünce tutup elimden,Acılarımı geçsin diye üfleyen,Beni “yavrum” diye seven,Benim hiç annem olmadı. Anneler gününü kutlarken eller,Benim gözümden akıyor…
Bu sayfanın ziyaret sayısı: 538 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp