BETON
Önce evler betonlaştı,
sonra kalpler.
Ardından
sokağımızdaki çeşme kurudu,
gözlerimizdeki neşe gibi.
Çocuk sesleri azaldı,
kapı önleri sessizleşti.
Bir zamanlar gülüşlerle dolu
o eski mahalle
yavaş yavaş sustu.
Pek bir şey kalmadı eskilerden;
bir sen,
bir ben,
birkaç yoldaş,
birkaç yaren…
Ve şimdi
başımızın üstünde dönen
düzeni bozuk bir evren.
Beton yükseldikçe
insan biraz daha küçüldü.
Ve anladım ki;
şehir büyüdükçe
insan yalnızlaşıyor.
✍️ Celal Özdemir