Önce evler betonlaştı,
sonra kalpler.
Ardından
sokağımızdaki çeşme kurudu,
gözlerimizdeki neşe gibi.
Çocuk sesleri azaldı,
kapı önleri sessizleşti.
Bir zamanlar gülüşlerle dolu
o eski mahalle
yavaş yavaş sustu.
Pek bir şey kalmadı eskilerden;
bir sen,
bir ben,
birkaç yoldaş,
birkaç yaren…
Ve şimdi
başımızın üstünde dönen
düzeni bozuk bir evren.
Beton yükseldikçe
insan biraz daha küçüldü.
Ve anladım ki;
şehir büyüdükçe
insan yalnızlaşıyor.
✍️ Celal Özdemir
Tanımazdan geldin diyeSana bakan göz utandı.“Seviyorum” dedi diyeSöylediğim söz utandı. Yalanmış verdiğin sözler,Ziyan oldu bahar, yazlar.Yüreğimde yaram sızlar,Saramayan bez utandı. Sana şiirler yazdığımKalemle kâğıt utandı.Peşin sıra çağırdığımTürküyle ağıt utandı. Yalanmış verdiğin sözler,Ziyan oldu bahar, yazlar.Yüreğimde yaram sızlar,Saramayan bez utandı. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 2.119 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share…
Yıllardır yol beklemekten,Ben ömrüme cefa ettim.Uğrunda yaşlar dökmekten,Ben gözüme ziyan ettim. Bilseydim hiç sever miydim,Yollarını bekler miydim?Çeker yoluma giderdim,Gençliğimi ziyan ettim. Her gün adını demekten,Ben dilime cefa ettim.Her gün seni düşünmekten,Ben kendime ziyan ettim. Bilseydim hiç sever miydim,Yollarını bekler miydim?Çeker yoluma giderdim,Gençliğimi ziyan ettim. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 805 Bu gönderiyi paylaş:…
Uzak bir hastanenin odasında,yatıyorum hasta karyolasında.Gel ki son bir defa göreyim seni;belki de bu gece en son fasıla. Her gece adını anıyormuşum,ateşler içinde yanıyormuşum.Uyanınca annem söylüyor bana:ben uyurken bile ağlıyormuşum. Penceremde solgun bir ay ışığı,yastığımda hasretinin ağırlığı.Eğer bu gece kapanırsa gözlerim,bil ki son sözüm yine sen olursun. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 908…
Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.046 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Yıllar oldu görmüyorum,Nerededir bilmiyorum.Belki bir gün döner diye,Pencerede bekliyorum. Biliyorum gelmeyecek,Ne hâlde olduğumu görmeyecek.Penceremin kenarındaÖlsem bile bilmeyecek. Bazen bir ses duyuyorum,Geri döndü sanıyorum.Yıkılıyor hayallerim,İçin için ağlıyorum. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 888 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Dün gece Ay ile dertleştik. Çok üzgündü,anlattı nedenini.Ay, Güneş’e âşıkmış,kavuşamıyormuş. “Güneş geliyor, ben gidiyorum;ben geliyorum, Güneş gidiyor…”dedi ve sitem etti. Sıra bana gelmişti. Dedim ki:“Nankör olma bu kadar.Bunda ne var?Sevmese Güneş seni,olmazdı üzerinde bu ışıklar.Sen Güneş’ten ışık alıyorsun.” Bense;“Acılarımı bir vefasızdan alıyorum.”dedim. Ve Ay utandı,bir daha hiç konuşmadı. Sonra yağmurlar yağdı…Belki de o anAy benim…