YANARKEN AĞAÇLAR
Yanarken ağaçlar
çatırdayarak bağırıyorlardı.
Doğarken beşiğimiz,
doyarken kaşığımız,
kapımız, eşiğimiz olan
güzelim ağaçlar…
Tavşanlar, sincaplar,
yılanlar, böcekler,
kuşlar, kelebekler,
ceylanlar, geyikler
alev alev yanıyorlardı.
Siyaha dönüşürken yeşillikler
alevlere doğru uçuyordu keklikler.
Belli ki eşini ya da yavrusunu arıyorlardı.
Ateşte yanmayanlar nereden bilsinler?
Ateş düştüğü yeri yakıyor…
Kimi ağaçlar için kendisi de yanıyor,
kimi umarsızca gülüp oynuyor.
Yanan sadece canlılar değil ki;
bir ülkenin geleceği yanıyor…
Bir gün küle döner bu yangın,
rüzgâr savurur siyah toprakları.
Ama o yanan dalların altında
suskun kalır nice hatıra,
ve doğa sorar insana:
“Ben sizi büyüttüm,
siz beni neden yaktınız?”
✍️ Celal Özdemir