Gidince buradan o yar,
üstüme yıkıldı dağlar.
Bir enkazın altındayım;
ne arayan, ne soran var.
Ne yurdum var, ne diyarım,
kimsesiz bir sevdakârım.
Yok ki kimseye zararım;
ben tutuşur, ben yanarım.
Gece çöker, dert çoğalır,
İçimde yaralar kanar.
Bir umut doğar sanırım,
Sabah olur… yine yanar.
✍️ Celal Özdemir
Gideceğim.Bir gün kapıyı sessizce kapatıp,hayatından çıkacağım. O an anlayacaksın:Bir insanın gidişibazen bir ölüm kadar ağırdır. Kalbimi kırdığın günaslında beni kaybettiğiniçok sonra fark edeceksin. Ben gidinceevin sessizleşecek.Duvarlar bilebenden kalan boşluğu konuşacak. Bir gecearkamdan haykıracaksın:“Gitme!” Ama sana kalansadece tek bir kelime olacak:Elveda. Kollarını açacaksın,boşluğa sarılır gibi.Saçlarını yolacaksın belki;ama zamanhiç kimse için geri dönmeyecek. Beni rüyalarında görmek içinellerini…
Akşam olur güneş batar,Dertler başlar katar katar.Gece gündüz benle yatar,Parsel parsel sardılar beni. Çok ağlattı, güldürmedi,Süründürdü, öldürmedi.Yâre gitsem yol vermedi,Dağdan dağa sürdüler beni. Coştum Kızılırmak gibi,Daldan düşen yaprak gibi.Ezdiler hep toprak gibi,Yoldan yola serdiler beni. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 989Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn…
Kardeşler Dağı kar, buz tutuyor mu?Kızılırmak yine baharda coşuyor mu?Bülbüller güllerde ötüşüyor mu?Ne çok özledim ben seni Sivas’ım. Atölyenin borusu çalıyor mu?İşçiler işlerine koşuyor mu?Merdinliler dönerek uçuyor mu?Gözümde tütüyorsun sen Sivas’ım. Cıbıllar Parkı orada duruyor mu?Bekçisi çocukları kovalıyor mu?Kale’de türküler çalınıyor mu?Seni unutmadım gülüm Sivas’ım. Deli Saffet, Emine yaşıyor mu?Çocuklar onları kızdırıyor mu?Alibaba’ya kadar taşlıyor…
Taş üstünde kalmadı taş,Yerle yeksan oldu Maraş.Canlar enkazın altında,Bu nasıl bir acı gardaş? Diyarbakır, Adıyaman,Oranın da hâli yaman.Soğuk bir dert, deprem bir dert,Gel de bu acıya dayan. Elazığ’dan Malatya’yaÇöktü evler sıra sıra.Nice insanlar can verdi,Evleri döndü mezara. Yavru Hatay viran olmuş,Gülleri sararmış solmuş.Kimi enkazın altında,Kimi de yasa boğulmuş. Antep, Kilis kan ağlıyor,Feryadı yürek dağlıyor.Çökmüş mezara…
Alın teri dökmediğinHaram lokma yutma evlat.Üç günlük şu dünya içinŞerefini satma evlat. Eğilme Hak’tan gayrıya,Kimseyi satma paraya.Oturtsalar da saraya,Sen yolundan çıkma evlat. Harama dikme gözünü,Unutma sakın özünü.Dinle Celal’ın sözünü,Doğru yoldan sapma evlat… ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 972Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email…
Bizim mahallenin çocukları…Dizleri yaralı,Yüreği tertemiz olanlar. Topu yamalıydı belki,Ama hayalleri kocamandı. Akşam ezanına kadar süren özgürlük,Bir tas suyla biten kavgalar,Bir gülüşle barışılan hayat… Kimimiz erken büyüdü,Kimimiz hâlâ o sokakta kaldı. Bizim mahallenin çocuklarıZengin değildi,Ama yalnız da değildi. Yan yana durmayı,Düşeni kaldırmayıOrada öğrendik. Şimdi herkes başka bir yolun ucunda,Ama ne zaman içimiz daralsaAklımıza aynı yer düşüyor:…