İYİLEŞMEYEN YARA

Of ulan of …
Yine bu akşam bir hoşum.
İt öldüren içtim, çakır sarhoşum.
Film gibi mazi gözümden geçti .
Bulamadım,
Bulamadım durduracak makinisti .
Baştan sona seyrettim her kareyi .
Ulan ben seni ne çok seviyormuşum,
Şaraba gitti bak yine her kuruşum .

Hey gidi günler hey …
Ne sevdaydı be o sevdamız.
Yan yanayken el ele tutuşmadığımız ,
Diz dizeyken ten tene dokunmadığımız ,
Vedalaşırken bile sarılmadığımız ;
Çaresizce bakışıp, ağladığımız ,
Öylesine saf, öylesine temizdi .

Of ulan of ,bir daha of …
Ne hayallerimiz vardı be ;
Okul bitince geri gelecektim,
Seni babandan isteyecektim .
Hiç hesaba katmadığımız;
Suçumuz yokken suçlandığımız ,
On iki Eylül kesecekmiş yollarımızı !
Ben nereden bilecektim ?

Ah bu kafam ah …
Ne seni görmeye gelebildim ,
Ne sana bir mektup yazabildim .
Ne haberini aldım, ne de yollayabildim.
Dört yıl sonra firar bitti enselendim.
Ertesi gün tek celsede temizlendim .
Berat edip sonra salıverildim
Gelmez miydim ben sana ‘
Bırakacaklarını bilseydim.

Sonra sılama,yanına koştum.
Taşınmıştınız mahallemizden.
Arayıp izini bulmuştum .
Allah’ım nasıl sahnelerdi öyle !
Titremelerimiz, iç çekmelerimiz.
Bağları çözülen dizlerimiz ,
Yerinden fırlayan yüreklerimiz ,
Sanki yeniden yeşermişti ümitlerimiz .

Bakıştık öylece suçlu ve tedirgin
Nereden çıktın oldu, bana ilk dediğin
Bende muzipçe milli Piyangodan demiştim .
Sanki o an dünyaya yeniden gelmiştim.
Sense son sözünü, meğer geriye gizlemişsin .
Benden umut kesince, başkasıyla sözlenmişsin.

Çekip gittim,arkama bile bakmadan.
Dur dinle deyişine aldırmadan,
Şimdi ne haldesin bilmem ama;
Yıllardır kurtulamadım ben !
Kurtulamadım,bu kabuk tutmaz bu yaradan…

✍️ Celal Özdemir

Bu şiir, Celal Özdemir’in iç dünyasını en çok yansıtan dizelerden biridir.
Zamanın her şeyi iyileştirdiği söylenir; ancak bazı yaralar vardır ki yıllar geçse de kabuk bağlamaz.

“İyileşmeyen Yara”, hatıraların, kırılmış umutların ve unutulamayan bir vedanın izlerini taşıyan bir şiirdir.
Şair, bu şiirde insanın kalbinde saklı kalan ve hiçbir zaman tamamen dinmeyen acıyı anlatır.

Bazen bir şiir bir anda doğar, bazen de yıllarca insanın içinde büyür.
Celal Özdemir’in şiirleri çoğu zaman yaşanmış hatıraların, unutulmayan sevdaların ve hayatın bıraktığı derin izlerin içinden doğmuştur.

Şair için şiir yalnızca kelimelerin yan yana gelmesi değildir. Her şiirin ardında bir zaman, bir mekân, bir yüz ve çoğu zaman da unutulamayan bir duygu vardır. Bazı dizeler gençlik yıllarının saf ve temiz sevdalarından, bazıları ise yıllar geçse de kabuk bağlamayan hatıralardan doğar.

Özellikle gençlik yıllarında yaşanan bir sevdanın ve 12 Eylül döneminin ayırdığı yolların bıraktığı izler, şairin birçok şiirinde hissedilir. Yarım kalmış hikâyeler, geç kalınmış buluşmalar ve söylenememiş sözler zamanla dizelere dönüşür.

Celal Özdemir’in şiirlerinde şehirler, sokaklar, mevsimler ve hatıralar çoğu zaman insanın iç dünyasının bir yansıması olarak yer alır. Bir bakış, bir vedâ, bir akşam vakti ya da yıllar sonra karşılaşılan bir hatıra bazen bir şiirin başlangıcı olur.

Şair için şiir, insanın içinde taşıdığı duyguların en sade ve en gerçek ifadesidir. Çünkü bazı hikâyeler anlatılmaz; ancak şiir olur.