İnsan suretinde yılanlara,
Yüze gülüp sırttan vuranlara,
Adamlıktan yoksun zamanlara
Düşürdüler işte bizi, yeğen!
Menfaat için dost görünenlere,
Her gün başka renge bürünenlere,
Hak bilmeyip kul incitenlere
Kanıp da güvenme sakın, yeğen!
Doğru sözden kaçan eğri dillere,
Karanlıkta pusuda bekleyenlere,
İnsanı insana kırdıran ellere
Aldanma, aklını kullan yeğen!
✍️ Celal Özdemir
Kime yaramı göstersem,Bir hançer de o çakıyor.Kimi yârim diye sevsem,Bir ateşte o yakıyor. Kırıldı umudun dalı,Yıkıldı gönül sarayı.Kurudu gözüm pınarı,Her gün ağlaya ağlaya. Açmadı ömrümün gülü,Tomurcukken kuruttular.Ne diriyim ne de ölü,Bir kenarda unuttular. Kırıldı umudun dalı,Yıkıldı gönül sarayı.Kurudu gözüm pınarı,Her gün ağlaya ağlaya. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 2.031 Bu gönderiyi paylaş: Share…
Vurulanlar bir gün ölür,Ayrılanlar her gün ölür.Keşke vurup da gitseydin,Geçmiyor bak sensiz ömür. İki dere bir arada,Kaldım ben imkânsızlarda.Sen orada mutlu musun?Ben ağlarken buralarda. Alnımdaki kara yazım,Burnumdaki derin sızım.Olmasa şu dertli sazım,Hem çaresiz hem yalnızım. İki dere bir arada,Kaldım ben imkânsızlarda.Sen orada mutlu musun?Ben ağlarken buralarda. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.802 Bu…
Ezildim topraklar gibi,Döküldüm yapraklar gibi.Gelip bir görsen hâlimi,Sen de tanımazsın beni… ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 806 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Ağlattın Yine Beni Dün sen aklıma düştün de,Hayallerimden geçtin de,Yaralarımı deştin deAğlattın lan yine beni. Bir dosttan aldım haberi,Demek gülmedin ben gibi.Bulamamışsın dengini,Ağlattın lan yine beni… Sen benim ilk bakışımdın,Döktüğüm ilk gözyaşımdın.Seni ben mutlu sanmıştım,Ağlattın lan yine beni… Ey benim çocukluk aşkım,İlk göz ağrım, ilk bakışım.Islandı kirpiğim, kaşım,Ağlattın lan yine beni… ✍️ Celal Özdemir Bu…
Küçüktük;Masallara aldandık,Hayatı masal sandık.Masal başka imiş,Hayat başka.Büyüyünce anladık. Yok artık;Alp Dağları’nın Heidi’si,Pamuk Prenses’i,Polyanna’sı, Kül Kedisi…Bir hayalmiş hepsi,Yokmuş hiçbirisi. Ya şimdi?Yılanlar, çıyanlar,Çakallar, sırtlanlar…İnsan kılığında dolaşanÇıngıraklı yılanlarHer yanımızı sardılar. Kaf Dağı’nı ararkenFırtınalara,Anka kuşlarını ararkenKartallara,Baharı beklerkenBoranlara yakalandık.Yıkıldık,Yağmalandık,Harcandık. ÇünküKüçükken masallara,Büyüyünceİnsanlara aldandık. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.839 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook…
Yanarken ağaçlarçatırdayarak bağırıyorlardı. Doğarken beşiğimiz,doyarken kaşığımız,kapımız, eşiğimiz olangüzelim ağaçlar… Tavşanlar, sincaplar,yılanlar, böcekler,kuşlar, kelebekler,ceylanlar, geyikleralev alev yanıyorlardı. Siyaha dönüşürken yeşillikleralevlere doğru uçuyordu keklikler.Belli ki eşini ya da yavrusunu arıyorlardı.Ateşte yanmayanlar nereden bilsinler? Ateş düştüğü yeri yakıyor…Kimi ağaçlar için kendisi de yanıyor,kimi umarsızca gülüp oynuyor.Yanan sadece canlılar değil ki;bir ülkenin geleceği yanıyor… Bir gün küle döner bu…