Ne yurdu var ne bir evi,
Garip serserinin biri.
Dünyadaki tek serveti,
Koynundaki soluk resmi.
Kerem’in Aslı’sı gibi,
Mecnun’un Leyla’sı gibi,
Sevmiş o da bir zamanlar
Deliler gibi birini…
Kucağında bir kedisi,
Bir de hayatın sillesi.
Yokmuş başka hiç kimsesi,
Mahallenin serserisi.
Kerem’in Aslı’sı gibi,
Mecnun’un Leyla’sı gibi,
Sevmiş o da bir zamanlar
Deliler gibi birini…
✍️ Celal Özdemir
Çakallar üşüşmüş mazlumun başına, Göz dikmiş insanın ekmeğine aşına. Ne kalıbına bakıyorlar ne de yaşına, Çıkmışta ortaya dürüstlük satıyor. Yemiş kulların hakkını doymamış, Yaşı kemale ermiş adam olmamış, İnsanlıktan dirhem nasip almamış, Çıkmışta ortaya insanlık satıyor. Yuva yapmış ağzının içinde yalan, İnsan sanırsın ama zehirli bir yılan. Adamlık kim, sen kimsin yamyam? Çıkmışta ortaya adamlık…
Önce evler betonlaştı,sonra kalpler. Ardındansokağımızdaki çeşme kurudu,gözlerimizdeki neşe gibi. Çocuk sesleri azaldı,kapı önleri sessizleşti.Bir zamanlar gülüşlerle doluo eski mahalleyavaş yavaş sustu. Pek bir şey kalmadı eskilerden;bir sen,bir ben,birkaç yoldaş,birkaç yaren… Ve şimdibaşımızın üstünde dönendüzeni bozuk bir evren. Beton yükseldikçeinsan biraz daha küçüldü. Ve anladım ki;şehir büyüdükçeinsan yalnızlaşıyor. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 738…
Sen benim gözlerimeBakmaya utanırken,Ben senden habersizKirpiklerini sayıyordum. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 536 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Sen evlisin, ben evliyim;kadermiş bu, ne diyeyim?Ne sen gel, ne ben geleyim…Affet, çocukluk sevgilim. Kan ağlasa da gözlerim,parçalansa da yüreğim;dayanır, boyun eğerim.Affet, çocukluk sevgilim. Bir zaman aynı yollardangülerek geçerdik ikimiz.Şimdi ayrı dünyalardayız;hatıranda kalayım, çocukluk sevgilim. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 985 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on…
Sana bir mektup yazdım;göndermeye cesaret edemediğim… Zarfı kapalı kaldı geceler gibi;içinde suskunluğum, pişmanlığım. Her cümlesi yarım,her satırı biraz kırgın. Adını yazınca titredi kalem;kalbimden önce elim yorgun. “İyiyim.” diye başladım;en büyük yalanım oydu. Sensizlikle geçen yıllarhangi kelimeye sığdı ki doğru? Bir özür iliştirdim köşesine;geç kalmış, eskimiş. “Affet.” demeye utandım;zaman senden önce gitmiş. Yırtmadım mektubu,yakmadım da… Bir…
Az mutluluk, az huzurun ucundanÇok şey istemedim ki ben Tanrı’dan?Ne kaderden şansım varmış ne yârdan,Bu kadar mı bahtsız olur bir insan? Bir günüm ıztırap, bir günüm kahır,Gözyaşlarım sanki azgın bir nehir.Aldığım, verdiğim her nefes zehir,Bu kadar mı dertli olur bir insan? ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 890 Bu gönderiyi paylaş: Share on X…