Ne Almanya, ne İsveç, ne Fransa,
Gözümde yok, her yanı altın olsa.
Hasretim dönüştü kedere, yasa,
Tut elimden götür beni Sivas’a.
Gurbetin her yeri mahpustan beter,
Sılamın hasreti burnumda tüter.
Bu kadar ayrılık, bu hasret yeter,
Tut elimden götür beni Sivas’a.
Sivas’ın gülleri açmıştır şimdi,
Dereler çağlayıp coşmuştur şimdi.
Anam yollarıma çıkmıştır şimdi,
Tut elimden götür beni Sivas’a.
✍️ Celal Özdemir
Nişan alıp sol yanımdan,Vurdun beni acımadan.Alsan da canımı candan,Yine de ölmüyor sevdan. Vur hançerini bağrıma,Yüreğimi yara yara.Canım senin olsun ama,Dokunma benim sevdama… ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.829 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Ne seni seven sevmesini bilmiş,Ne bir değer vermiş ne mutlu etmiş.Acıyla çileyle yılların bitmiş,Ağlama gülüm bu da kaderdenmiş… Gönlünde açan güller erken solmuş,Hayallerin yorgun yıllarla dolmuş.Her gece sessizce gözlerin dolmuş,Sabret gülüm belki yarın güler yüzün. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 795 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on…
Çok zaman oldu… Alıp götürmüştü seniBir Ankara treni.Yıllar geçse de hâlâBugün gibi kulaklarımdaO trenin acı sireni. AnlaşılanSen unutmuşsun,Belki de çok mutlusun… Bense hiç unutamadımNe o kara treni,Ne o acı sireni,Ne de o gözlerini… ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 860 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share…
Hasan Keşkek ile Keşkek Kazanı Programı Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.183 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Geçtiğimiz o yollarıGezdikçe canım acıyor.Mazimdeki yaralarıDeştikçe canım acıyor. Çıkmıyorum meyhaneden,İçtikçe canım acıyor.Resmin düşmüyor elimden,Baktıkça canım acıyor. El ele tutuşanlarıGördükçe canım acıyor.Her gün büyüyor özlemim,Sevdikçe canım acıyor. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.574 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Hani müstakil evlerimiz vardı,Pencerelerden çiçekler sarkardı.Akşam vakti otururken kapıda,Sokağımız hanımeli kokardı. Kağıt külahlarda çekirdeğimiz,Tahtadan tablalarda simidimiz.Taşlı sokağımızda gençliğimiz,Ve bir bir kayboldu ümitlerimiz. Niye büyüdük biz, bilmem ki niye?Hasret kaldık dostluğa ve sevgiye.Andıkça gözlerim oluyor çeşme,İmkânı olsa da dönsek geriye. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 307 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share…