Boyumca çocuklarım olsa da,
Alnımda çizgiler çoğalsa da,
Saçlarıma beyazlar dolsa da
Büyümedim, büyüyemedim.
Yıllar geçse de çarçabuk,
Büyümedi içimdeki çocuk.
Belki bir gün gelirsin diye
Yıllardır kapılarım hep açık.
Yaşamadım gününde günümü,
Unutamadım mazimi, dünümü.
Nereye dönsem de yönümü
Ben kendimi bulamadım.
✍️ Celal Özdemir
Nereden düştüm bu aşka,Seven benim, alan başka.Her gün acı, her gün keder,Görüp sevmeseydim keşke. Gece biter, gün ağarır,Kanar yüreğim daralır.Aşk denilen bu sızıyaBu yürek nasıl dayanır? Böyle imiş benim bahtım,Kalmadı umudum, ahtım.Çektiğim bu acılardanSen kurtar beni Allah’ım. Gece biter, gün ağarır,Kanar yüreğim daralır.Aşk denilen bu sızıyaBu yürek nasıl dayanır? ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret…
Elleri mağrur ettin, bizi mağdur,Felek senin adaletin bu mudur?Ele güneş doğar, bize de yağmur,Felek senin adaletin bu mudur? Bu nasıl yazıdır, bu nasıl kalem?Felek senin adaletin bu mudur?Eller gülerken bize niye elem?Felek senin adaletin bu mudur? Sıladan aldın, gurbet ele attın,Felek senin adaletin bu mudur?Azaltmadın derdi, hep çoğalttın,Felek senin adaletin bu mudur? ✍️ Celal Özdemir…
İçini sevda yakmış dışını ayaz,Baş eğmez haksızlığa delidir biraz.Dudağında bir türkü, elinde de saz,Onun adına bizde Yiğido derler. Ermez aklı ne yalana ne dolana,İnsan gibi bakar Hak’kın kullarına.Öfkelenir fazla basarsan teline,Onun adına bizde Yiğido derler. Aç kalsa da etmez kullara eyvallah,Yiğitliği soyundandır Evvel Allah.Akşamdan dediği değişmez bir sabah,Onun adına bizde Yiğido derler. Komşusu aç iken…
Nefesim tükenip ölene kadar,Bu can bu bedenden gidene kadar,Sarsa da beni kapkara bir mezar,Seni mahşerde bile seveceğim. Dilimi parça parça koparsalar,Asıp darağacında sallasalar,“Son sözün nedir?” diyerek sorsalar,Ben senin adını söyleyeceğim. Seni duyup yüzünü görmesem de,Nerede olduğunu bilmesem de,Duyunca beni geri dönmesen de,Ben seni her gün hep bekleyeceğim. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.831…
Bizim mahallenin çocuklarıGöremedi hiç mutlu yarınları.Ya işkencelerde harcandılar,Ya dar ağaçlarında sallandılar,Ya da güneşsiz, nemli zindanlardaYıllarca tutsak kaldılar. Bizim mahallenin gençlerininKimi yurtsever, kimi vatanseverdi.Hepsi de gariban ailelerdendi.Fakat anlayamadılar olanları.Boşuna vuruşup, boşuna dövüştüler;Anlayamadılar birbirlerini. Hatırlarım bazen küçüktük…Aynı topun peşinden koşup,Anamızın yağ sürüp verdiği,Üstü şeker serpilmiş ekmeğiSırayla ısırıp beraber bölüşürdük…Ta ki mahalleye gelinceye kadar puştluk. Sonra darbeciler geldi.Kimi…
Biliyorum be çocuk,üzme kendini! Ne yeni yıldan ümidin var,ne eskisinden kalma sevincin var.Bırakmadı bir türlü yakanısalgınlar, yangınlar, türlü sıkıntılar… Sen yine de kesme ümidini,sarıl hayata, kaybetme direncini!Gün olur dağılır bu kara bulutlar,yarın belki koca bir güneş doğar. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 872 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook…