SİVASLI YADİGAR
Bir yiğit yaşardı Sivas elinde,
Efsaneydi o âlemin dilinde.
Tespih elinde, hançeri belinde,
Zalimlerin korkusuydu Yadigâr.
Hep dağıtırdı ne varsa elinde,
Taht kurmuştu fukaranın gönlünde.
Fakirler beklerdi onun yolunda,
Gariplerin babasıydı Yadigâr.
Evinin önünde kerpiçten duvar,
Diz çöktü önünde kaba dayılar.
Küçüğünü sever, büyüğü sayar,
Adamların adamıydı Yadigâr.
Tiril tiril takımdandı urbası,
Yumurta topuklu ayakkabısı.
Asfaltlarda yankılanırdı sesi,
Kükreyen aslan gibiydi Yadigâr.
Kalleşler bir gün ona pusu kurdu,
Üç kişi bir olup on hançer vurdu.
Hangi ana böyle yiğit doğurdu?
Gitti, bir daha gelmedi Yadigâr…
✍️ Celal Özdemir