Saçlarını okşamaya
Kıyıp da gitmezdi elim.
Ürkek, mahzun bakışına
Dayanamazdı yüreğim.
Ne yapsam, neler etsem de
Dolmadı hiç senin yerin.
Bir bilsen nasıl özledim
Canım, çocukluk sevgilim.
Sanma ki seni unuttum,
Döner diye dilek tuttum.
Gece hayalinle yattım,
Benim çocukluk sevgilim.
✍️ Celal Özdemir
Büyük olur benim sevdam,Bazı yürek sığdıramaz.Ağır olur aşkla kavgam,Zayıf yürek kaldıramaz… Seviyordum, inanmadın,Ağlıyordum, aldırmadın.Taştan katı yüreğineSen beni sığdıramadın. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 2.065Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Tepeye çıkmadan ardı görünmez,Kimin ne derdi var dıştan bilinmez.Ağlayıp sızlama boşuna dostum,Kaderde yazılan yazı silinmez. Yollar çetin olur, rüzgâr sert eser,Her insan içinde gizli yük besler.Kimi güler geçer kaderin önünden,Kimi bir ömür sessizce boyun eğer. Ne servet kalıcı ne şan ne makam,Hepsi bir gün verir rüzgâra selam.İnsan ardında tek bir iz bırakır:Adı ile anılır belki…
Sanma evrende güneşsin,Sanma ki dünyada teksin.Senden nice güzeller var,Artık umrumda değilsin… İster dilin af dilesin,İster gözünden yaş gelsin,İster feryadın dağ delsin,Umrumda bile değilsin. Çok naz ettin, usandırdın,Yalanlarınla kandırdın.Uyuyordum, uyandırdın;Umrumda bile değilsin… Eski çamlar bardak oldu,Yaprakları toprak oldu.Gönül yeni bir aşk buldu,Umrumda bile değilsin… Ele yalan söylemişsin,“Hâlâ peşimde.” demişsin.Kız, sen kafayı yemişsin,Umrumda bile değilsin. O dediğin…
Bir sevda treni durdu durakta,Götürdü bıraktı çıkmaz sokakta.Ne tren geri döndü ne o yar geldi,Bekledim yıllarca elim şakakta. Raylar pas tuttu o eski durakta,Bir umut sakladım yorgun yürekte.Belki bir gün döner diye o tren,Ömrüm geçti sessiz bir bekleyişte. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.037Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook…
Saplanmış beynime, çıkmıyor sevdan.Oturmuş sineme, gitmiyor sevdan.Neredeysen artık gel karagözlüm,Beni uyutmadan yatmıyor sevdan. Sabahlar olup da tan atışında,Esir alır beni, bekler başımda.Yorgun yüreğimin her çarpışındaNeler çektiğimi bilmiyor sevdan. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 915Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp
Ben çocukkenHiç oyuncaklarım olmadı.Arabalar yaptımKendi emeğimle;Konserve kapaklarından,Karpuz kabuklarından. Ben çocukkenLegolarım da olmadı.Evler yapardımHayaller kurupKibrit kutularından,Sokaktaki taşlardan. Ben çocukkenBisikletim de olmadı.Isırıp binerdimBaşkasının bisikletineEkmeğimin ucundan. Defterlerimin sayfasındanKâğıt kayıklar yapardım.Islanıp batınca daBir tane daha yapardım. İmrenmezdim başkalarınınŞatafatlı oyuncaklarına,Süslü püslü urbalarına,Gıcır gıcır ayakkabılarına,Üstü resimli çantalarına. Ve ben çok mutluydum,Yarınlardan umutluydum.Her şeyim oldu zamanla;Gururum aynı gururum,Huyum aynı huyum. Olmayan tek…