SİZE DOĞRU GELİYORUM

Önce evler betonlaştı,sonra kalpler. Ardındansokağımızdaki çeşme kurudu,gözlerimizdeki neşe gibi. Çocuk sesleri azaldı,kapı önleri sessizleşti.Bir zamanlar gülüşlerle doluo eski mahalleyavaş yavaş sustu. Pek bir şey kalmadı eskilerden;bir sen,bir ben,birkaç yoldaş,birkaç yaren… Ve şimdibaşımızın üstünde dönendüzeni bozuk bir evren. Beton yükseldikçeinsan biraz daha küçüldü. Ve anladım ki;şehir büyüdükçeinsan yalnızlaşıyor. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 651…

Uçak indi harmana,Tozu kattı dumana.Yüzmeyi bilmiyorsanÇıkma yârim kavağa. Oyna deli kız oyna,Gerdan değsin tavana.Vermezse anan seni,Pilav yapsın suyuna. Diktim gazoz ağacı,Susuz içti kör hacı.Kelin ilacı olsaAçardı bir eczacı. Oyna deli kız oyna,Gerdan değsin tavana.Vermezse anan seni,Pilav yapsın suyuna. Uçak geliyor uçak,Minareye konacak.Kız deli kız seninleBu hâlim ne olacak? Oyna deli kız oyna,Gerdan değsin tavana.Vermezse anan…

Ne zaman dönsen sırtını geri,Fırsat bilip vururlar hançeri.Dost gibi görünüp yılan çıkan,Kimleri gördüm gardaş, kimleri. İnsanlık ölmüş, yerde yatıyor,İyi kulların nesli bitiyor.“Aç” deyip ekmeğini böldüğünBörek görünce seni satıyor. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 1.821 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on LinkedIn Share on Email Share on WhatsApp

Ben seni insan sanmıştım,Hiç insanlık yokmuş sende.Her sözüne inanmıştım,Doğru bir laf yokmuş sende. Sana şiirler yazmıştım,Bir harf bile çokmuş sana.Arkandan hep ağlamıştım,Tek bir damla çokmuş sana. Sende vicdan var sanırdım,Zerre bile yokmuş sende.Uğrunda yıllar harcadım,Ben çok çektim, sıra sende. ✍️ Celal Özdemir Bu sayfanın ziyaret sayısı: 2.224 Bu gönderiyi paylaş: Share on X (Twitter) Share…

Ne zamanağlayan bir çocuk görsem,çocukluğum gelir aklıma. Bir şey saplanırtam sol yanıma. Sanki biriyıllar öncesinden çıkıppaslı bir bıçağıyüreğime yeniden saplar. Çünkü bilirim;bir çocuğun ağlamasısadece gözyaşı değildir. Bazen bir evden kovulmuştur,bazen bir sofradan eksilmiştir,bazen de kimsenin duymadığıbir çığlık taşır içinde. Ben de öyleydim. Kapı önlerinde büyümüş,duvar diplerinde susmuş,kimsenin sahip çıkmadığıbir çocuk. O yüzdenne zaman ağlayan bir…

Boynuna sarılacağım,kolunda uyuyacağım,gününü kutlayacağım…Benim hiç annem olmadı. Saçlarımı okşayacak,ağlayınca susturacak,koruyup da kollayacak…Benim hiç annem olmadı. Hastalanınca üzülen,soğukta üstümü örten,kalkıp da çorba pişiren…Benim hiç annem olmadı. Elbisemi ütüleyen,sonra okula gönderen,akşam yolumu bekleyen…Benim hiç annem olmadı. Düşünce tutup elimden,acılarımı üfleyen,beni “yavrum” diye seven…Benim hiç annem olmadı. Anneler gününü kutlarken eller,akıyor gözümden seller.Bu nasıl bir kötü kader…Benim hiç…