Eskidendostlarım vardı.Akrabalarımdan yakın,akrabalarım kardeşten yakın,kardeş isecanımdan yakındı. Şimdibir ben kaldım. Canım kardeşimden uzak,kardeşim akrabalarımdan uzak,akrabalarım dostlarımdan uzak…Dostlarım iseellerden uzak oldu. Ve şimdibir akşam vaktikendimle oturuyorum. Anlıyorum kiinsanı yalnız bırakanmesafeler değil… insanların değişmesidir. ✍️ Celal Özdemir

Barikatlar kurdumyüreğimin her yerine,vefasızlar gelip bir dahaişgal etmesinler diye. Eylemler yaptım,protestolar, direnişler…Ve duygularımdadevrimler. Artık kimseeski yolları bulamaz. Çünkü beno yolları çoktan yaktım. Ve bilsin herkes:Bu kalbe bundan sonrane işgal varne teslimiyet. ✍️ Celal Özdemir

Madımak’ta yandık,Başbağlar’da kurşunlandık.Siz bizikendiniz gibi sandınız amaaramızda bir fark vardı: Biz insandık. Aynı toprağın çocuklarıydık,aynı göğe kaldırdık başımızı.Ama birileriateşi, kurşunu ve nefretibize miras bıraktı. Yine de bilsin herkes:Biz kin büyütmedik yüreğimizde,çünkü kanla yazılan her acının üstündebir tek şey kalır sonunda: İnsan olmak. ✍️ Celal Özdemir

Yanarken ağaçlarçatırdayarak bağırıyorlardı. Doğarken beşiğimiz,doyarken kaşığımız,kapımız, eşiğimiz olangüzelim ağaçlar… Tavşanlar, sincaplar,yılanlar, böcekler,kuşlar, kelebekler,ceylanlar, geyikleralev alev yanıyorlardı. Siyaha dönüşürken yeşillikleralevlere doğru uçuyordu keklikler.Belli ki eşini ya da yavrusunu arıyorlardı.Ateşte yanmayanlar nereden bilsinler? Ateş düştüğü yeri yakıyor…Kimi ağaçlar için kendisi de yanıyor,kimi umarsızca gülüp oynuyor.Yanan sadece canlılar değil ki;bir ülkenin geleceği yanıyor… Bir gün küle döner bu…

Önce evler betonlaştı,sonra kalpler. Ardındansokağımızdaki çeşme kurudu,gözlerimizdeki neşe gibi. Çocuk sesleri azaldı,kapı önleri sessizleşti.Bir zamanlar gülüşlerle doluo eski mahalleyavaş yavaş sustu. Pek bir şey kalmadı eskilerden;bir sen,bir ben,birkaç yoldaş,birkaç yaren… Ve şimdibaşımızın üstünde dönendüzeni bozuk bir evren. Beton yükseldikçeinsan biraz daha küçüldü. Ve anladım ki;şehir büyüdükçeinsan yalnızlaşıyor. ✍️ Celal Özdemir