Bazen bir kelimebir ömür taşır içinde. Bazen bir dizesuskun bir kalbin sesi olur. Ben Celal Özdemir. Aşkı yazdım, ayrılığı da…Haksızlığa kızdım,memlekete kırıldım,insana yine de umut bağladım. Bu sayfada okuduklarınbir masanın başında değil,hayatın tam ortasında yazıldı. Kimi bir parkın köşesinde,kimi gecenin en sessiz yerinde,kimi içime sığmayıp taştığında… Şiirler var burada. Arabesk biraz,isyan biraz,hüzün çok. Süslenmiş cümleler…
Sivas’ta aşk, ayazda üşüyen ellerdir,Bir çayın buharında saklı düşlerdir.Kızılırmak gibi ağır akar sevda,Sessizdir ama derindir, söz verdirir adama. Taş sokaklarda yankılanır adın,Çifte Minare gölgesinde utangaç bir kadın.Kangal rüzgârı savurur saçlarını,Ben içime çekerim kokunu, dumanlı dağlarını. Sivas’ta aşk öyle kolay söylenmez,Bir bakış yeter ama herkese verilmez.Yar sevdi mi tam sever, yarım bırakmaz,Ya ömürlük olur… ya da…
İlk aşkım, ilk heyecanım,Kalbimde çarpan en deli zamanım.Bir bakışınla değişti mevsimler,Adını fısıldadı rüzgârım. Çocuktum belki, acemi, ürkek,Ellerin değse yanardı yürek.Gülüşün bir bahar sabahı,Gözlerin en derin mavi gök. Ne kadar geçse de aradan yıllar,İlk sevda unutulmaz, saklı kalır anılar.Bir kalpte bir isim vardır ya hep,İşte sen… o ilk yazılan satırlar. ✍️ Celal Özdemir
Aynı toprağa basar ayaklarımız,Aynı göğe kaldırırız başımızı,Ama aramıza duvar örenler var;Tuğlası korku, harcı çıkar hesabı. Birini dinden böler,Birini dilden,Birini memleketinden,Birini renginden… Oysa çocuk ağlarkenAna dili olmaz gözyaşının. Sofrada ekmek bölüşülür,Ama kalpler bölünür önce.Çünkü bazıları bilir:Birleşen halktan korkulur. Kardeşlikten söz eder meydanlarda,Sonra gizlice sınır çizerler.Aynı mahallede yaşayanları bileSelamsız komşu ederler. Bilmezler;İnsanı ayıran her sözBir gün sahibini…
Yalakalar dizilmiş kapında sıraya,Eğilmiş omurgalar, selam durur paraya.Dün başka kapıdaydın, bugün başka yanda,Rüzgâr nereyi gösterse, orada saf tutanda. Sözleri baldan tatlı, içi kof ve çürük,Menfaat sofrasında herkese bir çürük.Hakikatin yüzüne bakmaz aynalarda,Yüzleri değişir hep kalabalık salonlarda. Alkışları kiralık, vicdanları askıda,İnançları mevsimlik, duruşları baskıda.Bir gün övgü düzerler, bir gün yerin dibine,Yeter ki koltuk kalsın kendi cebine….
Sen gidince bu şehirden; Tüm şehir zindana döndü, Güneş bir daha doğmadı. Mevsimler hazana döndü, Baharı gören olmadı. . Sen gidince bu şehirden; Akasya çiçek açmadı, Hanımeliler kokmadı. Martılar kanat çırpmadı, Sen gidince bu şehirden. . Sen gidince bu şehirden Hangi duvara yaslansam, Duvar üstüme yıkıldı. Hangi dala tutunduysam, O dal dibinden kırıldı. . Sen…
Böyle değildin eskiden,Ne oldu sana böyle yar?Daha dün el ele iken,Aramıza ördün duvar. Sende sevdin, etme inkâr,Hem de en az benim kadar.Şimdi inkâr etsen bile,Bu aşkı bilen Allah var. Yalanmış bütün duygular,Benim için ağlamalar.Şimdi gel de gör hâlimi,Hayatım oldu tarumar. ✍️ Celal Özdemir
Toprak idim çöle döndüm. Yapraktım gazele döndüm. Birgün gün yüzü görmeden, Ne tez geldin geçtin ömrüm? Goncayken soldu güllerim. Uçup gitti bülbüllerim. Titriyor ayağım elim, Ne tez geldin geçtin ömrüm? Aklar düştü saçlarıma. Hazan vurdu baharıma. Karlar yağdı dağlarıma, Ne tez geldin geçtin ömrüm? ✍️ Celal Özdemir
Çözemediğimsin sen.Özleyip de yanınaGelemediğimsin sen. Hapsettim duygularımıYüreğimin zulasına.Azad edip sevdiğimiDiyemediğimsin sen. Ömür dökerken gazelBilmem ödeyebilir miYorgun yüreğimBir daha aşka bedel? En güzeli uzaktan sevmek…Seni uzaktan sevmek de güzel… Celal Özdemir
Boynuna sarılacağım,Kollarında uyuyacağım,Anneler gününü kutlayacağım,Benim hiç annem olmadı. Saçlarımı okşayacak,Ağlayınca susturacak,Koruyup da kollayacak,Benim hiç annem olmadı. Hastalanınca üzülen,Soğuklarda üstümü örten,Kalkıp bana çorba pişiren,Benim hiç annem olmadı. Elbiselerimi ütüleyen,Sonra okula yolcu edip gönderen,Akşamları yolumu bekleyen,Benim hiç annem olmadı. Düşünce tutup elimden,Acılarımı geçsin diye üfleyen,Beni “yavrum” diye seven,Benim hiç annem olmadı. Anneler gününü kutlarken eller,Benim gözümden akıyor…
Tanımak istersen birini,bir gün düşüyormuş gibi yap. Dost olan elini tutar,düşman olan cebini yoklar. Çünkü bazılarıinsanı değil, fırsatı sever. ✍️ Celal Özdemir
Halkın kendi kendisiniYönetmesi Cumhuriyet.Yurdumuzun hiç sönmeyenMeşalesi Cumhuriyet. Ay yıldızlı bayrağımız,Türkiye’dir vatanımız.Armağan etmiş Ata’mız,Fazilettir Cumhuriyet. Özgürlüktür, hürriyettir,Kadın erkek hep eşittir.Tek düşmanı cehalettir,Aydınlıktır Cumhuriyet. Biz seçer, biz yönetiriz,Kimseye boyun eğmeyiz.Yurdu bekler askerimiz,Mutluluktur Cumhuriyet. Edirne’den Ardahan’aMinnettardır herkes ona.Kul değildir kimse kula,Hürriyettir Cumhuriyet. Her yirmi dokuz Ekim’deTüm milletimiz el ele.Bayraklar çıkar göklere,Huzur verir Cumhuriyet. Ülkemizin geleceği,Üstümüzdeki feneri.Aydınlatıyor her yeri,Işığımız…
Bir gün olsun gülemeden,Gözyaşımı silemeden,Vuslata erişemeden,Ne çabuk bittiniz yıllar? Ben şimdi ne yapacağım?Hangi dalı tutacağım?Acıların hesabınıŞimdi kimden soracağım? Gençliğimi yaşamadan,Sevdiğimi saramadan,Takvimleri sayamadan,Ne çabuk bittiniz yıllar? Ben şimdi ne yapacağım?Hangi dalı tutacağım?Acıların hesabınıŞimdi kimden soracağım? ✍️ Celal Özdemir
Hani; Giderken bir şarkı söylemiştin ya… “Elbet bir gün buluşacağız,Bu böyle yarım kalmayacak” demiştin. Yıllar gelip geçti de,Saçlarıma aklar düştü deBiz hâlâ buluşamadık sevgilim. Umut işte be sevgilim…Canlılar ölüyor,Çiçekler soluyor,Ağaçlar kuruyor,Ama umutlar hiç ölmüyor. Yıllardır ben seni;Bazen sahillerde,Bazen bir geminin güvertesinde,Bazen de vedalaştığımız yerdeBuluşacağız diye hep bekliyorum sevgilim. Dolunaylı gecelerde yakamozlara,Rüzgârlı gecelerde dalgalara,Bazen de sevdalı…